Benim hayatımda özel yerlerde bulunan hemen hemen bütün arkadaşlarımı 10 12 yaşından beri yakından tanıyorum. Tüysüz, salak, daha sivilcelerimiz bile yokken biz arkadaştık yani. Aynı okullarda okuyup, aynı yerlerde takıla takıla, evde işte okulda sokakta gezerek yaşayarak hep beraber büyüdük. Özellikle beraber okuma şansım olan arkadaşlarımı, okul yılları süresince ailemden bile fazla gördüm ben. Ve bu insanlar büyüdüler, koca koca adamlar, güzel güzel kadınlar oldular, ancak benim aklımda hala okulda üniformalı halleri, bizim evde pijamalarla bilgisayar oynayarak sabahladığımız görüntüleri, ilk yalnız başımıza yaz tatiline çıkışımız, ilk tekila şatlarımızla kaldılar, ve beynim tabiri caizse Neverland gibi oldu.

Ben bu koca koca, güzel güzel insanlarla bir araya geldiğimde yine çocuk gibi eğleniyoruz. İçişimiz, konuşmamız, laflarımız hep eskisi gibi, mesela öğle yemeğine çıkınca iş konuşmuyoruz, projeler şirketler dökülmüyo ağzımızdan, ve ben onlarla içmeyi de hala seviyorum, normalde artık pek içmesem de. Onların normal hayatlarında yurtdışında bankacı olmaları, iyi yerlerde aşçılık yapmaları, hatta nişanlanıp evlenmeleri falan bana çok garip geliyor. Çünkü ben kendimi hala çocuk görüyorum, ben sabah kalktığımda annem babam gelip öpseler ve hadi okula geç kalıyosun deseler yaa 5 dakka daha diyip uyur, sonra kalkar ACI’ın yolunu tutarım ve yadırgamam bunu. Ama kendime bakıyorum, 2 diploma almışım, yurtdışında yaşamışım biraz, gelmişim baba evinden çıkıp kendi evimi açıp bir işe başlamışım, sevgilim var benimle yaşayan. Yani yol almışım aslında, çok da küçük değilim, ne yaş ne tecrübe, hatta fiziken de hayvan gibiyim üzerinize afiyet. Ama işte, aklımda ben hala sabah erken kalkıp çizgi film izleyen (artık Bloomberg açıp haber takip etsem de), bilgisayarda Pirates! oynayan (artık proje yapsam da), eve gelir gelmez kafasına bir şişe süt diken (artık sadece sabahları bir bardak içsem de) o çocuğum hala, ve bence benim gözümde büyümeyen arkadaşlarımın gözünde de ben büyümedim, ve heralde onları o yüzden bu kadar çok seviyorum, ve ailemi de tabi, çünkü onlar da gözümde hala çok büyükler ama hiç yaşlanmadılar benim.

Öyle işte. Benden size birkaç kelime, belki anlamlılardır bile. İyi davranın kendinize.

——————————————————————————————————————————————

Ne kadar sert girmişim be =) Yine de kendime katılıyorum. Ben kendimi çok zorladım, çünkü hep “lan şimdi işe başlasak 5 seneye iyi para alırık haa”, “babazor şimdi rejime başlasak yaza fıstık gibiyiz haaa” şeklinde çok çok öne bakan planlardaydım. Güzel hoş ama eksik. Tamam, araba kullanırken ileri bakacaksın (Abim öğretmişti ilk direksiyona geçtiğim zamanlarda), ama öndeki aracı takip etmezsen de çarpmaktan evden yola gidemezsin.

Yaşamak lazım. İyisiyle, kötüsüyle hayat bir tecrübeler bütünü. En sıkıntılı anı bile hakederek yaşa ki, sıkıntın geçtiğindeki ferahlık beynindeki her gri hücreye kazınsın.

3. yazımı yazarak rekora gidiyorum bugün. Kısa kesiyorum o sebepten. Anı yaşayın. Bu saçma salak yazıları okurken bile anı yaşayın ki, hasbelkader iyi bir yazar okursanız o güzelliği tam anlamıyla yaşayabilin =) Seviyorum sizi, ciao.

Değişimle birlikte, birçok şey anlam kazanıp kaybediyor da. İsviçre’den geldiğimden beri, ne zaman kilosu 120 liraya gravyer falan görsem sinirlenip veryansın ediyorum. Aynı semptomlar sevgilimde de var mesela. Halbuki atıl kalmış bir düşünce bu, eskiye ait bir sosyoekonomik ortamın sana verdiği şey. Biraz daha mantıklı bi ahtapot olabilsem, şartları kabul eder ve ona göre bakabilirim peynir reyonlarına.

Şu dakikadan itibaren bu yazıda bir bütünlük yakalayamayacağımı farkettim arkadaşlar. Kompozisyonda anlam ve hikayede bütünlüğü sevenler, farklı yerlere yelken açabilirler, alınmam gücenmem =)

Anlamını yitirmek mevzuna nereden girdiğimi söylemek istiyorum. Haftasonu, biriken bazı malzemeleri yazıp taslak olarak kaydetmek istiyorum. Hani domates lezzetliyken salça konserve falan yapmak gibi işte, vakit ve azim varken yazayım, hafta içi girer birer birer dökerim etekteki taşları. E tabi önce bi taslaklar bölümünü kolaçan edeyim dedim. Bir önceki yazı başlığı ve ilk cümle/paragrafı da dahil toplam 6 yazı buldum. Bir ikisini hala yazmak istiyorum, ancak diğerleri, anlamını tamamen yitirmiş.

18 Şubat 2010′da “Nassı Gebeşiyorum” demişim. Keşke şu anda da gebeşebilsen be Yiit K., keşke =) O zamanlar güzel ve bana uyar gelen bir yazı, şu anda gülümsetiyor beni.

“Yüksek Eğitimin Güzellikleri” diye ufak bir yazı atmışım 16 Nisan 2010′da. Kafamdaki fikirler bi tık daha farklı şu anda, paylaşırım ilerine, henüz çok taze…

Hatırlar mısınız, İzlanda’da bi volkan patlamıştı Ejoljüyülkflük müdür nedir. Dur gaz yaptım, tam adını bulucam şerefsizin. (Gugıl abiyle 4 dakikalık bir münazara sonrası) Evet ismi Eyjafjallajökull. Ki Gugıl transleyte sorunca da “Island Mountain Glacier” tarzı ebleh bir ismi olduğu ortaya çıkıyor. Bana sorarsan ağzında erikle “eyvahlar olsun” demeye çalışan adam tipi gibi geliyor (sanki böyle bi Umut Sarıkaya karikatürü mü vardı ya). Buna binayen bir yazı yumurtlamışım 20 Nisan 2010′da “Nedir Bu İzlanda’dan Çektiğimiz Arkadaş!” deyu. Volkanı ayrı, ekonomik krizde ülke olarak batmaları ayrı, öttürdü bizi be diye veryansın etmiştim. Güzel bi yazıydı aslında ama, atıl kaldı işte, bitti. Şimdi bekle bi 190 yıl daha da, bi daha patlasın volkan da, aynı anda İzlanda bi daha batsın da ohooo yaş o iş =)

Sildim artık bu taslakları. Silmeye elim tam gitmedi de, burada bahsettim biraz. Silmediklerimi zaten ufak tefek yazıcam, okursunuz gelirseniz. Elimde olsa size elektronik ortamdan çay çerez de sunarım ama teknoloji insanı bağlıyo bi yerde.

Öpüldünüz, kendinize iyi davranın.

Şimdi, açıkçası doğumgünü kutlayan bi insan değilim. Küçükken de kutlamazdım, zaten yazın son günlerinde doğan biriyseniz, doğumgününüz arafta kalır. Yani, ya yazlıktasınızdır ve insanlar artık okul vs için dönüyordur, ya kışlıktasınızdır ve insanlar henüz yaz tatilindedirler. Her halükarda kutlamak isteyen kutlar tabi, yalnız kalacak değilsin, ama hiç o kışın perşembeye denk gelen, ama haftasonu olsun diye cuma kutlanan düzenli doğumgünlerinden değildir yaz sonu doğumgünleri.

İnsan düşünmeden edemiyor. Acaba ben böyle araf bir tarihte doğduğumdan ve doğumgünlerinde asla arzu edilen kalabalık olamayacağından mı doğumgünü kutlama alışkanlığı edinmedim, yoksa gerçekten oldum olası sallamadım da hala da trendimi mi devam ettiriyorum? Geçmiş doğumgünlerimi düşününce, hiç de öyle arkadaş eksikliğinden üzüldüğümü hatırlamıyorum, ya da kışın kalabalık doğumgünlerinde özendiğimi, demek ki pek kasmamışım. Ama az hediye aldığımı hatırlıyorum, az hediye alıyosan zaten doğumgünü ne sikko bişey, doğdum da ne oldu, yerkürenin ekseni mi kaydı mınkü diye düşünüp sıtkım sıyrılmış olabilir ince ince.

Fakat yaş kemale erince, zaten hediye olayı da önemini kaybedince, hatırlanma ön plana çıkıyor. Özellikle yurtdışında, gerçekten yalnız kalabildiğin durumlarda baya ön plana çıkıyor hem de. Benim için aslında bu çok da özel olmayan günü, bana verdikleri değer (ve facebook’un yadsınamaz desteğiyle tabii ki) ile önemli hale getiren arkadaşlarıma teşekkür ederim. Gerçekten hatırlanmak güzel, uzaklarda bir yerlerde, bir müştereği paylaştığın birinin, seni ansızın birkaç saniyeliğine bile olsa hatırlaması güzel. İyi ki doğdum, dünyanın ekseni kaymadı ama ben olmasaydım bana nolurdu düşünsenize?

Seviyorum sizleri. Bir sene sonra, aptal bir doğumgünü yazısında daha görüşmek üzere.

Sen hayatıma gireli uzun yıllar olsa da, sen hayatım olalı, bugün itibariyle tam bir sene geçti. Sen, bütün tatlılığın, güzelliğin, zekan ve beni şaşırtan ruhundaki o küçüçük çocukla benim olalı tam bir sene. Her anında beni mutlu eden, her anında beni şaşırtan, bana bağlanan ve beni kendine bağlayan, beni bu bir senede belki de daha da ben yapan bir insan benim olalı tam bir sene. Zaman hızlı geçiyor, Bodrum sahilinde elini ilk tuttuğum an geçen gün gibi, ama yaşadıklarımız belki de 10 seneye sığmıyor başka yaşamlarda.

Bu bir senede çok şeyler değişti. Biz de değiştik. Değişmeyen şey, senin bana, benim de sana, yalansız, garip birer özgüvenle, belki de ruhani bir destekle verdiğimiz vaatler oldu. Sen seninkini tuttun, ben benimkini. Ve daha çok zamanlar bu vaatlerle beraber olalım. Tek isteğim, seninle el ele geleceğe yürümek, ya da seninle el ele buracıkta durmak, nasıl olsa gelecek bize birgün gelecek diye.

Seni seviyorum Melike’m. Son bir senemin her anı sevdim seni, her nefes alışımda seni sevdim, her nefes verişimde de senin beni sevdiğini hissettim. Bil ki, sen hayatıma girdiğinden beri nefes alıp vermek daha güzel benim için.

Tabi tarih 1 Nisan. İnananlara selam ederim (evet senden bahsediyorum).

Herkesin hatırlayınca gülümsediği oyunlar vardır. Herkesin hatırlayınca “breh breh ne oyundu bee” dediği oyunlar vardır. Bir de herkesin hatırlayınca toplaşıp kahkaha ata ata hakkında 2 saat konuştuğu oyunlar vardır. Monkey Island serisi bu son gruba giriyor.

Öncelikle belirtmek lazım ki, Lucas Arts’tan evliye olmasa bile avluya sokun. Adamların yaptığı her oyun, çevirdiği her film kayda değerdir, eğlendiricidir ve tarihte yerini alır. İşbu oyunda, ana karakter Guybrush Threepwood adlı çiroz ve sevimli bir korsancığı yönetiyor, sevgilimiz Elain’i kötü zombi korsanlardan kurtarıyoruz, porselenden nefret ediyoruz ve bir kurukafayla kanka oluyoruz.

İlk iki oyuna aslında çok hakim değilim. 3. oyun olan The Curse of Monkey Island’ı ise heralde 5 kere bitirmişimdir. Hatta ilk bilgisayarı aldığım zaman ilk aldığım oyunlardan biriydi. Deliler gibi oynamış, kahkahalar atmış, tekrar oynamış, tekrar kahkahalar atmıştım.

Niye yazıyorum bu yazıyı, ve niye oyuna direk yoğunlaşmıyorum? Zira amacım oyunu incelemek değil, size, daha doğrusu Monkey Island yazısını okur okumaz sırıtmaya başlayan kesime güzel bir haber vermek. Serinin önceki oyunlarından The Secret of Monkey Island yeniden piyasaya sürüldü. Daha doğrusu, oyun inanılmaz bir şekilde yenilendi. Sahne sahne yeni grafiklerle aynı görüntüler çizildi, ve eskiden balonla çıkan konuşmalar, efsane dublaj ekibi tarafından seslendirildi. Muhteşem bu oyunu ister DVD olarak satın alabiliyorsunuz, ister para karşılığı sitesinden indirebiliyo…. ahahah para karşılığı indirmek nedir arkadaş, manyak mısınız siz ya. Aramızda Manhattan’lılar mı var arkadaş, kim 35 dolar verir de oyunu indirir ahahaah. Para verip indiririm diyosan da git indir, bana da yazma parası yolla 20 25 artık gönlünden ne koparsa ahah..

Neyse. Şaka bir yana, ilerde patlar diye korkuyo insan, o yüzden belirteyim ki korsan oyuna karş…. ahahah bak yine ya. Değilim abi niye karşı olayım, sen emek ver, o oyuna Türkçe menü hazırla, Türkçe altyazı koy seslendirmelere, bana bir hizmet ettiğini hissettir, ben de sana para veririm. English Française Deutsch falan yazmak iyi ama Türkçe yoksa 35 dolar yok.

Oyun hakkında inanılmaz beklentilerim var. Oynayınca düşüncelerimi de yazacağım, sadece sabredin bebişlerim.

Baylar bayanlar
Şu görmüş olduğunuz blog her derde devadır. Mekanları gezenleri hatıralara daldırır, gezmeyenlere ipuçları sunar.
En iyi blog budur. Dünyanın bütün ünlüleri bu blogu okur. İngiltere Kralı, rahmetli başkan Kennedy, taçsız kral Pele, Beckenbauer, kaleci Mayer, Nadyo Komanaçi, Biricik Bardo, Fenerbahçeli Cemil…

Hangi filmden bahsettiğimi anlayanlara +5 puan veriyorum.

Bodrum denince Barlar Sokağı gelir akla. Aslında şu sıralar eskinin acıklı bir yankısı gibibu sokak. Ben bacak kadarken inerdim buraya, sağ sol ön arka bardı, yürürken sağır olurdunuz. Zaten yürümek de başka bir dertti, çok keyifli bir dert ama. Düşünün ki bu sokak, görülmeyen bir çizgiyle tam ortadan bölünsün. Girenler sağdan, çıkacaklar ise soldan, ama nasıl bir kalabalıkta, nasıl ağır ve sıkışık adımlarla yürüsün. Yer yer taciz edilen güzel kızlardan, ve taciz edildiğini iddia eden kazulet kadınlar veya travestilerden çığlıklar yükselsin… travestiler jilet falan da yükseltiyorlardı sanırım, çok zengin bir şehir efsanesi arşivim var bu konularda.

Neyse. Bir masal gibi geliyor artık… Bir varmış bir yokmuş… Barlarla dolu bir sokak varmııış. Ama zaman içinde kirayı yükselten fırsatçılar ve işi bilmeyen ebleh işletmeciler yüzünden barlar birer birer batmaya başlamıııış. Barlar batınca da yerine çakma lakostçular, abidik gubidik bijütericiler ve dericiler falan açmııış. Barlar Sokağı olmuş mu çakmacılar ve tek bir bar sokağı… Vay anasını.

Neyse ki hala bazı demirbaşlar duruyor. Veli’s olsun, Hadigari – Yettigari olsun, Körfez olsun, ki Körfez hakkaten olsun, hep olsun, ben 30 sene sonra da gideyim yine olsun, daha ilerlersek Red Lion, daha da ilerlersek Mavi ve Halikarnas da duruyor. Eski de duruyor Meyhaneler Sokağı’nda.

Şimdi birkaç görüş, tecrübe ve tavsiye

- Bariz birşey tabi bu ama, asla emin olmadığınız dükkandan alışveriş yapmayın. Hemen herşeyin sahte olduğu bir yerdesiniz, ona göre hareket edin. Zaten “AaaAAaa Prada çanta hem de 70 lira yuppiii” diyecek birinin bu blogu okuyacağını sanmıyorum. Okuyorsa da sağ üstteki büyük çarpıya tıklasın, evine Chanel gözlük yolluyor Microsoft.

- Gezin. Yürüyün. Tadın. Tek mekancı olmayın. Bodrum’un güzelliği ordan çıkıp oraya girmek, fareler gibi gezinmektir. Eski’ye gidin, 4 liradan tekila shotlayın. Çıkın Kule’ye gidin, rock dinleyin. Zaten Körfez’e devamlı gidin, Enjoy The Silence dinleyin, Love Is A Shield dinleyin ve beni hatırlayın.

- Yiyin. Burada yemekler güzeldir. Azmakbaşı’nda Şirin’in yerinden KESİNLİKLE sebzeli döner yiyin. Çemen sosuyla yapılan bu döneri tatmayan pişman olur. Yine Azmakbaşı’ndan, yani Barlar Sokağı’nın biter gibi olduğu, eskiden Mc Donalds ve Burger King’in olduğu ufak köprülü yerden yukarı verin kendinizi, camiden sola dönün ve kokoreççi abimizde bir bar çıkışı klasiği yaşayın. İster İzmir ister İstanbul işi.

- Resim çekin. Ben çekmem, pek anlamam da. Ama bu sefer çeken biri vardı yanımda, ki Japon klasmanında çekiyordu yani, “aa kapı” “oo sünger” tadında, dakikada 20 poz falan. Güzel hatıralar kalıyor geride, çekin aslında.

- Sevişin. Sevişemezseniz de ihtimalleri deneyin. Deneyecek kimse yoksa da orası Bodrum değildir, ilk dükkandan adres sorun Bodrum’a geçin.

En uzun yazım oldu. Keyifle yazdım ama. Siz de keyifle okudunuz. Hadi sıra öbür yazıda o zaman.

PS (Perfect Storm yani): Resimdeki sünger satan ablanın adı Güler. O da Azmakbaşı’nı az geçince, okulun duvarının orada kuruyor standını. Kendisi ATV’ye çıktığını söyledi, hatta “hatırladınız mı” şeklinde sordu. Evet dedim, mutlu olsun, çünkü gerçekten iyi bir insan. Bize güzel bir sünger gösterip tanıtmak için 5 dakika uğraştı, almayacağımızı peşinen söylediğimiz halde.  Ablacığım adını yanlış hatırlıyorsam, bana hatırlatabilecek tek bir kişi var da, o ne ara okur burayı Allah kerim.

Tarihçeyle başlayalım. Ben ve birkaç arkadaşımın öğle yemeklerinde, Green Hall’un oralardaki banklarda yemek yiyip geyik yapmamızla bir oluşuma gidildi. Vaktiyle 3 4 kişi olan grup, benchlere sığmaz oldu. O sebepten hem rahat oturulabilecek, daha çok ABZya verilebilecek, hem de yiyeceklere daha yakın olduğu için Co-op ın arkasına taşındık. Artık bir grup değil güruhtuk, birer birey değil birer mürittik.

Yıllarca, yıllarca ve yıllarca orada yemekler yedik, düşününce inanılmaz yani. Yeri geldi bir ekosistem olduk, yolsuz kalıp konseyimize uğrayan, eşin dostun kumpir kabuklarını yiyenlerimiz oldu. Yeri geldi, Thiefs Guild olduk, soğuk sandviçleri yanlayıp yanlayıp eşe dosta dağıttık Robin Hood gibi. Veysiden alıp fakire verdik yani. Yeri geldi serbest düşünce ortamı oldu, mal mal mevzular saatlerle tartışıldı. Yeri geldi borsa oldu, “abi şuna kaç para verirsin” “abi bak şimdi 1 milyon dolar veriyolar bi kere olur mu?” tarzı piyasa yoklamaları yapıldı, nice şeye fiyatlar biçildi. Tek bir ses, tek bir nefes olduğumuz da çoktu. Misal, “se**** mu ey** mi” sorusuna hep bir ağızdan EY** diye bağırmadık mı konseyciler!

Durup dönüp de bakınca, o kadar çok hayvanlığa imza attık, o kadar çok eblehlik yaptık ki, heralde hakkını vermem için yazı dizisi yazmam lazım. Yani yağmurlarda bile gittik oralarda şemsiyeler altında “abi şimdi ancelina coli geldi ama önce mesut bey diyo” tarzı laflarla öküzler gibi güldük ki, hala “şimdii” diye başlayan cümlelerde güler kalırım. Yani büyüdük de ne değişti? Hepimiz birşeyler yaptık, yurtdışlarına gidenlerimiz var, iş güç sahibi olanımız doluyla. Ama yine bir araya geldik mi, yine bir yerin çevresine oturduk mu, bir anda gözler parlamıyor mu? O hınzır sırıtış başlayıp yaz yangını gibi yayılmıyor mu suratlarda? Unutmadık, unutturmayacağız !

Daha da birsürü resim ekliycem. Eski hard disklerimi falan buldum o derece, İstanbul gezisinin birsürü korkutucu belgesi ortaya çıktı. Şimdilik resimler Facebook grubuna Avni kardeşim tarafından eklenmiş, her biri birbirinden korkutucu resimler. Sonuncu da nargileden sorumlu üye Canyakara ait galiba.

Konu bitmeden son bir şey sorayım. Şimdii…..