Saçma sapan şeyleri yemeyi, içmeyi çok severim. Sıklıkla gittiğim kafelerde, genelde kimsenin içmediği şeyleri içerim. Tabi insanların bazı şeyleri sıklıkla içmemesinin, yememesinin sebepleri var, mesela o ürünlerin ultramegaskindrik olması bu sebeplerin başında gelir. Ben dersimi alır mıyım, asla, güzelleştim yasla. Bu deneme, yeni lezzetlere dimağımı açma sevgim, burada iyice başımı ağrıtıyor zaten. Migros’a giriyorsun, salak saçma ebleh ebleh meyveler mi ararsın, zübük soslar, gerizekalı balıklar mı ararsın, herşey var. Et bölümü desen, domuzun 92 jambonundan aptal aptal at etlerine kadar herşey var.

Son denemem bu Johannisbeeren oldu. Atalarımızın frenk üzümü de dediği bu arkadaş, accaip güzel, kıpkırmızı, parlak, minik minik bir yemiş. Çok kısa zaman ve çok az miktarda arz edilen bu niş ürün, eşşek gibi de pahalı. Aldığım bu 250 gramlık paket 4.60 CHF, yani kilosu 27 lira falan bu ebleh ürünün. Bu kadar güzel bir görünüş, güzel bir sunum ve eşşek fiyat sonrası insan doğal olarak ağzında bir şekerli cennet tadı patlaması bekliyor. Çok beklersin ama. Tabii ki ebleh ürün tadımcıbaşısı Yiit K. görevini aksatmıyor ve alıyor. Sonuç: deliler gibi ekşi, yenmesi neredeyse mümkün olmayan bir meyve. Aslında mümkün, yani çok sağlık küpü bir ürün olduğundan bir salkımını, yani 25 gramını falan yarım saatte yedim. Baktım, antioksidan ve afrodizyak etkisi varmış. Ramazan ramazan çok lazım zaten afrodizyak, iyice bi damardan alayım ki iftar saati hiç gelmesin artık.

Bölüm bir tanışmamdı. Bölüm ikiyi heyecanla bekleyin. Acaba Yiit K. bu sikko üzümü ne yapacak? Az sonra!

Bu sefer daha güzel ama. Sonuçta ders falan için gitmiyorum, beni koca bir tatil bekliyor orada. Ve bu sefer tanıdıklarımı geride bırakıyorum, ama tanıdıklarımın yanına gidiyorum aynı zamanda. Arkadaşlarımla güzel günler geçirmek istiyorum, bir daha bu şansım olur mu düşünerek.

Abim geldi şimdi de, içeride. 2 adet canavar çocuğuyla bana seslenip duruyor. Gideyim de veletleri yiyeyim, bir süre göremem heralde.

Sağlıcakla kalın. Sağlıkla varırsam, oralardan da size 2 kelam ederim. Şimdilik çüüz.

Sonra Master bok püsür ayağına gavur eller oley yaparsın. Yine sokaklar, kafeler vardır, yine insanlar, yine buranın horozlarına göre göz aşinalığı yüksek bireyler vardır. Ama sen henüz alışmamışsındır. Sokakta yürürsün, aa dersin Starbucks’taki dallama, aa Deniz, aaa şu bizim bilmemkimgül değil mi falan. Beynin birkaç salise “evet o lan, nolcak, bundan daha normal birşey mi var” der. Sonra herşey yerine oturur ve aslında o gördüğünü sandığın insanın aslında senden binlerce kilometre uzakta olduğunu anlarsın birden. Sonra beynin senin İsviçre’de olduğunu söyler, bir anda kafanda Google Earth açılır, mouse tekerleğini çevire çevire hızla kuşbakışı yukarı yükselirsin, sen Avrupa’nın ortasında biryerlerdesin, o kişiler uzaklarda, herşey garipleşir ve sen yabancı yabancı etrafına bakarsın, zira olacağın tek şey “yabancı”dır aslında bu memlekette.

Garip bir yaratıklar silsilesiyiz insanoğlu olarak değil mi…

Ama İzlanda’ya iyice gıcık oldum ben ya. Vallaha biri kapasın artık şu ülkeyi. Heriflerin bankası battı, Avrupa’da ekonomik krizi körükledi. Heriflerin volkanı patladı, Avrupa’nın ekonomik iyileşmesine balta vurdu. Ne pis ülkeymişsin sen İzlanda ya! 3 Viking 5 ejderha 8 penguen mutlu olcak diye ülke kuruyorsun, adamlar koca kıtanın anasını ağlatıyor! Bir faydanı görmedim İzlanda, ama hep pisliğini çektim! Son uyarım bu sana…

Allah’tan ciddiyet gerektiren bir meşgalem yok şu aralar. Yanımda bi hanımkız var, onunla raklet makinası aldık, raklet yaptık, üstüne bugün Kebapçı Ahmet Abi’mi ve alt kat komşum Fethiye Teyze’yi yemeğe bile aldık. Resmen böyle fasülye pilav, yanında ızgara köfte tavuk falan yaptık. Garip birşey, telfon raklet makinasında köfte yapıcam, yine insan gidiyor o soğanı ikiye bölüyor da ızgaraya bi sürüyor yahu, bereketi kokusu orada.

Ha bi de paskalya davası vardı burada, adamlar İsa’nın çarmıha gerilmesi anısına yumurta boyayıp tavşandan çikolata falan yapıyorlar. Eh, dinde mantık zaten ilk aranan şey değil ama, “heyooo bizim için canını veren peygamberimizin ölüm gününde yımırta çırpıp davşan s.giyoruz öheleee” olayı biraz garip geliyor bana. Neyse, dışarıdan İslam da baya renklidir sanırım, kuzu boğazlamak ve günlerce aç kalmak falan dışarıdan garip gözükebilir. Yine de tavşan lan tavşan?? South Park bir bölümde bu konuyu işlemişti, ben de paskalyada o bölümü izleyerek paskalyamı kutladım.

Bahar gebeşinden, baharda gebeşen benzer ruhlara selamlar!

Şanslı adamım aslında. Çok da kastığım söylenemez böyle şeylere, sadece son hayvanımsı kilo vermem sonrası darlaştırdığım gardrobumun bana biraz dar gelmeye başlaması mevzubahis. Büyük giyisi almak ise, büyüme trendini kabul etmek anlamına geliyor. Ee sonuç nedir, her dost meclisine zenci hesabı nike eşofman altı ile katılan bir mal bebe elde edilmesi. Dikkat etmek adına evimdeki çikolata ve peynir stoğunu annemin valizine yükledim, şimdi onlar düşünsün! (İlker Yasin Türkçesi)

Antakya Sofrası, büyük harfle yazıyorum zira burada özel isim oluyor, başka kurulmuyor çünkü, ACCAİP birşeydi. Yapılan yemekler kuru patlıcan ve kırmızı biber dolması, biberli ekmek, peynirli kapalı pide ve keşkek olunca insan sofrada kişniyor. Sofra sonrası da kişniyor tabi. Keşkek, ki benim enişte memleketi Aydın dolayısıyla oldukça haşırneşir olduğum ve pek sevmediğim bir yemektir, Antakya’lı insanların elinden çıkınca mind blowing (Britanya Türkçesi) bir hal alıyor. Bizim beyaz keşkekten farklı olarak içine biber salçası konuyor. Sadece boyun eti kullanıldığından korkunç macun gibi bir kıvamı oluyor, en üste de tereyağ ile ceviz dökünce kalp ve damar düşmanı oluyor. Dolmalar enfes, Antakya’dan gelen kekik özellikle öttürmüş yemeği. Hamur işlerine değmiyorum bile, sönük kalıyorlar zira.

Neyse. Gidip portakal falan yiyeyim. Annemgili uğurlayacağım birazdan uçak ile, uça uça gitsin, uça uça gelsin inşallah.

Ciddimsi girişten sonra gebeş yorumlara geçeyim. Öncelikle burası oha denecek kadar lüks biryermiş. Yani insan tahmin ediyor, pahalı olacak diyor, ama içine düşünce popoda bir yanma başlıyor ki evlere şenlik. Etraf özel yapım Range Rover dolu. Hele bir amcaya özel yapım Range almak yetmemiş, ön ızgaraya Yatch Club Monaco amblemini de takmış. Pavarotti ufağı bir amcaydı, ve tek kişiye hizmet veren butiklerden birinin önüne parketti. Butik sahibi adamı kapıda karşıladı “Long time no see” diyerekten. Sanırım testisleri yere değiyordu, ama bakmadım pek.

Otelimize değinelim. Hotel Crystal ****S, yani dört yıldız ama spesyal bi dört yıldız olduğunu iddia eden bir otel. Güzel tarafları, sabah açıkbüfe kahvaltı vermesi (ki değinicem az sabır), tatmin edici oda büyüklüğü ve oda döşeme stili, ve ayrıca minibarın beleş olması. Beleş minibarda Zemzem kola verseler içerim mantığında biri için bulunmaz nimet, ki şahane şeyler koymuşlar, her sabah da dolduruyorlar hoyratça. Ayrıca otel direk meydanda, yani aşağı indiğinizde buranın ana meydanlarından birine çıkıyorsunuz.

Şu an kısa kesiyorum, ama akşam kayak dönüşü, yorgunluktan gebermezsem size güzel şeyler anlatırım, sıcak çikolatalarınızı hazırlayın ama.

PS: Evet, kahvaltıda Türk bir çiftle karşılaştık. Her yerdeyiz anasını satayım.

Uzak kalmışım yazmaktan. Eğlenceli birşeyler yazayım istiyorum. Yazayım o halde. Hostesleri seks objesi olarak görüyorum mesela. Anlatılan hikayelerden midir, dar alandaki kısa paslaşmalardan mıdır, madem ki hostes, istemeden vermeli tarzı bir anlayışla bakıyorum olaya. Sanırsın uçak kerane, pilotlarda şambali satıyor. Ama bilinçaltı işte. Onun dışında Alplerin üstünden uçmak acaip keyifli. İzmir üzerinden geçerken de nice Alp’in üzerinden uçmuşumdur aslında ehihi (2. strike). Bayağı yüksekte olduklarından sanırım, bulurlar kesiliyor ve tertemiz bir manzarayla uçuyorsun. St. Morritz’in üzerinden geçtim sanırım, resmen – bilmemkaç derecede kar içinde ama pırıl pırıl güneşle muhteşem bir vadi.

Gelir gelmez fondü yedim bi de bunu söyleyeyim sizlere. Kendim yapıyorum fondüyü. Resmen lezzetli oluyor. Ayrıca buranın en sktiriboktan ucuz peyniri olan fondü peynirinin Türkiyemde acaip pahalı olması, şenlikler içinde fondü yenilmesi falan garip geliyor artık bana, ki tamamen ukalalık. Geçen sene ben de fondü yemekten aşırı haz duyuyordum, artık evde yapıyorum. Tarifi de vericem, ki gerek bile yok, biraz mantıkla yapılabilen bir yemek.

17. kez karar veriyorum ki düzgün yazacağım. Yazmam lan ahahah siz beni biliyosunuz, ama artık bilgisayarımla sevişmeye geri döndüğüm için heralde daha çok yazarım. Malum, üniversite öğrencisi dediğin bilgisayar insanı oluyor bir yerde.

Öpüldünüz canlarım. Gideyim bir aydır biriken borçlarımı ödiyim. Hayat bensiz de devam etmiş, insan bekler terbiyesiz herifler ya!

Burada bayramlar ne kadar alakasız kalıyorsa, noeller ve yılbaşı da o kadar coşkulu kutlanıyor. Geçtiğimiz haftadan beri şehir merkezine ahşap “kiosk” denen, Türkçede stand olarak yer bulan, ki böyle yer buluşa sokayım affınıza sığınarak, birçok satış yeri kuruldu. Bu ufak ahşap yerler salak dekoratif noel heykelciklerinden “Türk Balı”na, bilimum garip malzeme içeren karışık çorbalardan enteresan alkollü sıcak içeceklere kadar birçok şey satıyor.

Şimdi size tanıtacağım 2 şey var, çünkü tüketmeden ahkam kesmek benlik değil pek. Öncelikle bi çorba var, Gerstensuppe diye. İçinde arpa, et suyu, ufak bacon parçaları ve bilimum şey var. Yanında da, klasik İsviçre işi büyük bir dilim ekmek veriyorlar. Ekmekleri lezzetli bu arada buranın, ama ben hala ekmek sevmiyorum.

Diğer şey ise, sıcak çikolata içine rum, üzerine de krema konularak hazırlanan bir noel içeceği. Konsept güzel, ama lezzet olarak sınıfta kaldı benim gözümde. Adını unuttuğum, ama Heisse Schokolademit Alkohol şeklinde şahane isim taktığım bu içecek, acaip alkollü, o konuda hakkını vereyim, ama çok da sıcak değildi. Ayrıca çok lezzetli de değildi. Aynı şeyi içen Alman arkadaşlar da “bunu almamız iyi oldu, en azından önümüzdeki ay ne içmeyeceğimizi biliyoruz” dediler, hoş bir bakı açısı diyelim kibarlık edelim.

İçimde kalan şey ise, ortaya konulan eşşek gibi kazanda kaynatılan, sanırım Blauwein mıdır o tarz bir adı olan noel şarabı. Kırmızı noel patiği şeklinde bardaklarda servis edilen bu içeceği ne yazık ki tadamadım henüz. Ama önümde daha 3 hafta var, inşallah tadarım değil mi dostlar..

Ha bi de gribi sanırım burda kaptım.

Ha galiba gribi de burada kaptım. Hadi bakalım.

İsviçre’ye gelirken emin olduğum şeyler vardı. Pahalı olduğu, temiz olduğu, devamlı karlı ve soğuk olduğu. Biri hariç diğerleri patladı. Ve patlamasını yürekten istediğim tek şey patlamadı, ister istemez içimde patladı hatta. Burası pahalı lan. Frank doları geçti, evime kadar girdi artık. Sokaklar pis, devamlı sabunla yıkanıyor, yanlış anlaşılmasın, ama gel gör ki halk yere çöp atmaktan, tükürmekten, bira içip yere kusmaktan beis duymuyor. Eğlence yok, balgam çok tadında yaşıyorlar. Heralde yeni neslin itliği bu, zira halk alışkın değil gibi pis yerlere. Köpek sıçsa afedersin 27 kişi basıyor üzerine, zira aman köpek boku vardır, dikkatli yürüyelim gibi bir anlayış yok burada.

Ayrıca kar da yok. Geçen sene, ben üniversitemle ilk görüşmeleri yaparken resmen ekim başında kar yağıyordu. Şu anda aralık ayının başlarındayız ve hiçbiyerde kar yok anasını satayım. Ben diyordum ki kardan adam yaparım burnuna havuç takarım, nerdee. 20 kazak getirdim, bi kere birini giymedim daha, hala tişört gömlek arası geziyorum. Beni kandırdılar bence.

Ayrıca yarın bayram. İnsan düşünüyor bayramlarda, garip bi yerdeyim ben yahu diye. Yarın kısmetse namaza gideceğim yine, St. Gallen Eyüp Sultan Camii’ne (şaka değil). Fırsat bu fırsat, hepinizin de bayramını kutlarım. Tadını çıkarın, kavurma falan yiyin. Akşam ailecek sıcak evlerinizde kavurma pilav götürürken Show TV ana haber bültenini açın, acemi açpiç kasapların ellerinden kaçırdığı danaları, sokakta kurban kesip mahalleyi Troy filmine çeviren adamları izleyin. Bu güzel geleneği canlı tutun, gelince aynen devralmak istiyorum zira.

İyi bayramlar Cemaat-i Ateşiniyollabana.