Alaçatı, İzmir’liler için biraz efkarlı bir yerdir genelde. Çok değil 10 sene önce bildiğiniz ahır, köy evi falan olan yerler, şu anda milyon avrolar eden birer rustik malikane oldular. Bahçe malzemesi, veya domates biber gibi şeyler almaya pazarına, ya da naylon barakalardan yola çıktığınız rüzgar sörfü yapılan koyuna gidilen enteresan, bakir bir yerdi burası. Artık, İstanbul’lular da sağolsun, Türkiye’nin gözde ve kazık yerlerinden biri haline geldi.

Bütün gün denize dalıp bir kısım balık vurduktan sonra bir tanıdığın oğlunun balık lokantasına davet edildik Alaçatı’ya. Meşhur Tuval Restaurant’ın yanındaki yerde, Karina diye, fazlasıyla Yunan tavernası havası verilmiş biyer yapmış, zaten evler eski Rum evleri, bembeyaz kireç duvarlara mavi sandalyeleri atınca olmuş kalimera kalispera. Güzel mezeler, hafif hafif arkadan verilen Yunan müzikleri, klasikleşmiş tatlı Ege esintisiyle taze balıklar, bolca kalamar, mezeler, ve tabi ki eski lezzet yeni Rakı. Karşımda ne zamandır görmediğim annem babam da olunca, şahane bir akşam geçirdim.

Kısaca bağlayacağım, çok bitkin bir gün geçirdim zira. Fiyat performans olarak, özellikle Alaçatı ortalamasına bakarsak, ortalığı yıkıp geçiren bir yer olmuş. Soğuk meze 6 lira desem, Tuval’i yanında Alaçatı’dasın desem, heralde mesajı alırsınız. Lezzetler çok güzel, babamın senelerdir tanıdığı olan Balıkçı Hasan’ın eski ustasını getirip ortak yapıp mutfağa sokmuşlar, adam da ahtapotta kalamarda balıkta ne öğrendiyse döktürüyor, öttürüyor. Ben şahsen balık yerken denizi görmek isteyen bi herifim, ama Alaçatı’ya da balık yakışıyor hakkaten.

Öpüyorum.

Karina Balık Restaurant

Kemalpaşa Cad. Ara Sokak No:6 Alaçatı Çeşme

Tel: 0232 716 9155

Çok güzel bir 5, sürprizli de bir 6. gün geçirdikten sonra döndüm İstanbul’a. Çeşme, Alaçatı, hele ki evim, hele ki ailem, hele ki köpeklerim. Son anda beklenmedik sebeplerden bir gün de gecikince neredeyse bir haftaya bağlıyordum kalışı.

E bu bir hafta zarfında gerek internetin göçmesi, gerek de böyle güzel zamanlarda internete pek zaman ayıramamam sebebiyle burası biraz ilgisiz kaldı, bahçeyi ot bürümüş, elalem gelip arazime kavun falan ekmiş. Kovaladım insanları, temizledim otları, yakında güzel güzel yazılar da gelir. Ama şimdi biraz iş yapmam lazım, ki bütün vücudum uyku isterken, Cadde’de Fener’im için ortalık ayaklanırken, benim kendimi salonuma kitleyip iş yapmaya çalışmam biraz zorluyor beni. Neyse, her güzel şeyin biraz sıkıntısı da oluyor, yazın yediğimiz hurmalar kışın tırmalıyor işte =)

Görüşürüz.

Bi de dizüstünden masaüstüne geçince, her resim, fikir, alışılmışlık uzakta kalıyor. Yani mesela hala Avrupa Roood Tripi anlatıcam, ama resimleri buna aktarmak ölüm. Dizüstünü de internete bağlamak ölüm, zira kablosuz internetten haz almadığımdan eve sokmadım henüz.

Hale yola koyarım yakındır. Bi de çevrenizde tez yazan varsa bana tez haber verin, kendisi beni mutlu etsin, ben de onu (erotik finiş).

Arkadaşlar, öncelikle Özdere’liler kızmasın, ama Özdere rezil biryer. Yani mekan yok, yer yok, dalgasız deniz yok, yok babam yok. Ne var? Rüzgar var, sıcak var, eğlenecek mekana haster birsürü genç var. Allah artık durumları hakim yani. Yıllar sonra kendimi site ortamında bulmamın verdiği bir şaşkınlık da hakimdi bana. Şimdi, herhangi bir beldede, herhangi bir sitede yazlığı olanlar bu anlatacağımı direk hissedecekler. Hepimiz, özellikle 10-16 yaş arası, sitemizin 10-20 yaş grubu arası insanlarıyla vakit geçirdik. Geceleri her sitenin belli bir duvarı falan olurdu, oraya kuş gibi tünerdik. O zamanlar keyifliydi. Ancak 20-30 yaşları arası, hala bekar olan insanların, hala sitenin belli bir duvarına tünemesi, bende acaip tatsız keyifsiz duygular uyandırdı. “Lan büyüyün! Gidin, mekan yapın, ortamlara akın, naapıyonuz sitenin duvarında kedi gibi” tarzı isyanlar uyandı bende. Ancak arkadaşım dedi ki, “mekan yok burda, napsınlar”… Ve o sırada Acun’da 500 bin açma sesi yankılandı. DADADADANN! Lan mekan yok ki Özdere’de…

Neyse. Kültür şokunu hızla atlattım, ve gecenin kalanından tat aldım. Sahil, bol bira, kızlı erkekli ortam, ve gitar! Gitar vardı ya, saatlerce gitar çalındı. Opus’ta çıkan bir grubun vokali de bizimleydi, şahane şarkılar söyledi, çiğdem çitletmekten dudaklar şişti, imdada biralar yetişti.. şair ruhluyum vesselam. İşbu geceden ufak bir kesite BURADAN ulaşabilirsiniz. Hakikaten iyi şarkılar da döndü, ama “Akdeniz Akşamları” çalmasa iyiydi yine de… çok iyiydi hem de… çalmayın lan şu şarkıyı oof klişelere gelesiler sizi.

Zaten gündüz, salak ama çok sevdiğim arkadaşımın ve kız kankalarının gazıyla öğlen 1-4 arası güneş altında kaldığımdan afedersiniz maymuna dönmüş haldeydim. Bir ara resmen kafam, gece 4′te mekandan çıkan adam kafası oldu, kafamın yüksekliği takdir falan topladı.

Güzel bir haftasonuydu. Yani, sevdiğim birkaç insan, yeni sevmeye başladığım birkaç insan ile birleşince, bana güzel anılar bıraktılar. Daldım, balık bile vurdum bir ara, ama 2 kefale av yaptım diyen nesle aşina değiliz.

Yiit Out !

Sabah sabah, ki aslında medeni dünya için öğlen öğlen, insan acıkmış şekilde kalkıyor. Benim gibi acıkan diğer okuyucuların iyice midesini ağrıtmak için size sevdiğim bir yerden bahsedeceğim.

İzmir’de büyüyenler bilirler, burada ululardan ulu bir kahvaltıcı vardır. Bol zeytinyağlı, üstüne kırmızı biber-kekik serpilmiş domates biber söğüşüyle, 3 çeşit peyniriyle, inanılmaz masif boyutta, adamı düz duvara tırmandıran bal kaymağıyla ve sittin senedir değişmemiş sahanlarında gelen çeşit çeşit yumurtasıyla bir Altınoluk klasiği vardır. Tek kötülüğü bence acaip uzakta olması. Resmen 30 km yol yapıyorum kahvaltı edeceğim diye, ama özleyince değiyor.

Müthiş de bir manzarası vardır tabi, ister istemez bakarsınız. Hele sabahın kör saatinde gidildiyse, trafik de yoksa, güneş yükseldikçe denizin renginin değişmesi, o sabahları esen mutheşem rüzgar, ve tabii ki bal kaymak =) Erkek adam bal ister, bal bulsa kaymak ister değil mi. Kaymağı da yandan yandan bıçakla kestikçe, bal denizinde batan bir buzdağına benzetirim ben. Konu leziz yemekse, şair olur deli gönlüm, vururum biçare çeneyi kızarmış ekmeklere.

Ben terk-i diyar eylemeden bir kere daha yapılmalı bu Altınoluk. Çocukluğumdan beri, hiç değişmemiş, hatta güzelleşmiş bu muhteşem yeri de özleyeceğim. Olay sadece balda kaymakta bitmiyor işte, oradaki yaşlı amcanın tavırları bile değişmedi. Hatıralar da değişmedi, bi ara anlatırım eski geyikleri, 6 tabak peynir yiyen arkadaşları falan =)

Öpüyorum.

İzmir oldukça komünist bir şehir. Normalde denize bu kadar kıyısı olan şehirler buraya basar kafeyi, basar oteli, basar barı, çatır çatır rant sağlar, para kırar. Halk da denizin kıyısına bir çökmek için tıkır tıkır para kesilir. Ancak İzmir, bildiğiniz üzere böyle değil. İzmir’de, hem de az buz yerde değil, yaşanılan hemen tüm kesimlerinde kıyı şeridi halka aittir. “Buyrun takılın agalar işte deniz” mantığıyla da değil, deli gibi para harcanıp, beton vesaire dökülüp yürüyüş/bisiklet parkuru haline getirilmiş şekilde halkın.

Sittin senedir de sahilde yaşarım İzmir’de. Çok ev değiştirdim, ama hep sahil şeridinde oldu bunlar. Gel gör ki kıçımı kaldırıp da sahilde spor yaptığım yoktur. Yani belki bir kere falan denemişimdir de, “ehehy nefes bitti” diye bırakmışımdır, ben beni biliyorum. Bugün, sabahtan akşama kadar ebleh sokak isimlerini Google Earth’e gire gire ev baktıktan sonra kendimi dışarı dar attım. Başladım evin önünden Göztepe yönüne cross yapmaya. Doğanın azizliği, giderken karşıdan rüzgar yedim lımbır lımbır oldum, dönerken arkadan eser rahat giderim diyordum ki, resmen döndüğüm anda falan rüzgar kesildi. 75 dakikada Göztepe iskele yaptım ve döndüm evime. Mutluyum.

Tavsiye ediyorum. Kapalı ortamlarda makina üstünde dolap beygiri gibi dönmeye para veriyoruz, halbuki denize sıfır koşu pistimiz var, ve hepimizin. Kullanmak lazım. Bir dahaki cahil spor denememde bana katılın hatta. Ama konuşmam söyliyim. Takarım aypodumu, yaparım krosumu.

En azından ayda bir gördüğüm bir görüntü var. Enteresan bir kanal, irisinden ufağından olabilir, enteresan bir sunucu, genelde bayan ve hoş oluyorlar ama, ve efsane başkan Ali Şen. 1955 yılında 5 kuruşu olmadan göç yoluyla İstanbul’a gelmiş, 1977 yılında Türkiye’nin en büyük klübü Fenerbahçe’nin başına geçiyor. Yıllarca başkan kalıyor, birsürü şampiyonluk yaşıyor, efsanelere imza atıyor ve şu anda belki de Türkiye’nin en sevilen 3 5 insanından biri oluyor.

Düşünün ki bir başkan gelsin, 10 sene boyunca yüzlerce trilyon akıtsın klübe, borçlu bir klübü kar eden bir yapıya büründürsün, ama hala adama 3 günde bir “Ali Şen şöyle dedi, siz hop hopmuşsunuz??” tarzı laflar sorulsun. Adamı şu anda canlı yayında izliyorum ve keyif alıyorum. Olaya hakim, espirili, karizmatik bir insan. Şahsen Aziz Yıldırım yerine Ali Şen veya Ali Koç’u tercih ederdim klübümün başında. Umarım ilerki yıllarda mesut olacağım.

Falcılar

Kıbrıs Şehitleri’nde, Gazi Kadınlar Sokağı’nda garip ufak yerler var. “El hanım gülünden” tarzı ebleh isimlere sahip yerler de bunlardan bazıları. İçiyorsun, oturuyorsun, 4 lira falan hesap geliyor. Ama fal baktırırsan 20 liranı alıyorlar. İnanılmaz bir sektör olmuş. İnsanlar resmen 2 saat kuyruk bekliyorlar, sıra gelse de fal baktırsak da 20 lira versek telveden dökülen yalanlara diye. Maliyet: kadının birinin 5 dakikası. Hadi 10 dakika olsun. Basit hesap yap, haftada 5 gün 8 saat çalışan normal maaşlı biri olsa bu ablamız, kazancı yaklaşık 25 milyara gelecek. “Biri var hayatında, adında A var… evet evet A…” LAN Türkçe bu, adında A E falan olmayan kaç isim var? Yiğit var mesela, desene adından Y var yumuşak g var? De hadi çıkar beni faldan, ben de Exorcist’teki abla gibi ters ters yürüyeyim Kıbrıs Şehitleri’nde! Hodri meydan!

Blog

Resmen alışkanlık oldu. Akşam olup da bilgisayara baktım mı, direk yeni yazı ekleyi seçiyor ve ekrana bakıyorum. Keyifli bir sıkıntı yaşıyorum, ne paylaşayım, nasıl yazayım diye. Güzel birşey, övülmeye de yerilmeye de açık, orda bir yerlere sallıyorsun yazıları. Yorumlar falan geliyor,insanlar üye oluyor, güzel şeyler bunlar. Bana e posta ile falan ulaşanlar da cabası. Buyrun, Facebook olsun e posta olsun beklerim, yorumun iyisi kötüsü olur aslında da, ben pek kasan biri değilim.

Yiit out!

İzmir Princess Hotel kapanıyor. Son 3 senedir Sağlıklı Yaşam Merkezi’ne üye olduğum için acaip sık gittiğim, vaktiyle kumarhanesi ile İzmir’in renkli yerlerinden biri olmuş, fakat sonradan ilgisizliğe ve vasatlığa giden yolda emin adımlarla yürümüş bu işletmenin sonu yaklaştı.

Bir sürü teknik ve ekonomik sebep var. Yok Özel İdare ile şu anki işletmeci Sudi Özkan anlaşamadı bunlardan biri. Kumarhane sonrası ilgi merkezliğini kaybeden bu yerin şu anda çağdışı kalmış olması, ve otel işletmesinin yenilemeye parasının yetmemesi bir başkası. Ama kulaktan kulağa yayılan en favori dedikodu, F tipi bir sermayenin bu oteli alacağı. Yeşil sermayenin, bir zamanlar güzel ve modern ne varsa onun eskimiş, pörsümüş haline el koyması ve tam zıt bir işletme olarak yeniden işletime geçmesi inanılmaz garip ve sinir bozucu. Umarım yalandır, böyle olmaz.

Son aldığım bir duyuma göre de, Dedemanlar da dahil olmak üzere Rixos grubu, Hilton grubu vs. hepsine tanıtım DVD’leri yollanmış ve ihaleye davet edilmişler. Şahsen mantıklı bir işletimle bu kadar devasa bir otelin yeniden parlaması işten değil. 62 dönüm arazi, 12 toplantı salonu, yüzlerce oda… Bakalım ne olacak, göreceğiz.

Bana düşen 3 kuruş fikrimi söylemek, ve fotoğrafladığım boş otopark ve odaların cephesini sizlerle paylaşmak.

Bütün gece ev baktım. Gerçekten, yani ben vizelere bu kadar çalışmazdım, finallere bu kadar çalışınca bb üzeri not alırdım. Evlere baktım, evler bana baktı, kimi güler yüzlüydü ama 3 metrekareydi, kimi sıcak yuva büyüklüğündeydi, ocağımı söndürecek kira fiyatlarıyla.

Bu sebepten bunalıp, her Türk genci gibi oyunlarda terörist vurdum. Her 23 yaşındaki insan gibi de sıkıldm 20 dakika sonra. Benden geçmiş artık saatlerle bilgisayarda oyun oynamak, çocuklar gibi şen olmak. 20 dakika sonrası bilek acısı sadece. Bileğimi daha az yoran blog okuma aktivitesine geçtim. Bloglara baktım, kısaydılar, okudum güldüm. Bloglara baktım, uzundular, okumadım, altlarına “emeğine sağlık dostum” yazmamak için tuttum kendimi. Blogunu ciddiye alıp şımartmayacaksın, tepene çıkar, yazını almaz sora.

Bu aralar boş vakitlerimde ekseriyetle Bornova’ya gidiyorum. Sebepleri bol: Metro ile gittiğim için pratik, ve ara yollarda yürüyor olduğum için sportik, arkadaşlar yaz okulu muhabbetlerinde olduğu için akademik, normalde hiç gitmediğim bir yer olduğu için egzantrik, bol mağazası sebebiyle asortik bir yer. Enigmatik ve triptronik lafları da geçecekti de zorlayamadım gece gece, siz doldurun o kısmı.

Öncelikle metro. Metronun kliması, İzmir Diskdünya.com Masası Komseri Aliihsan Bey’in de değindiği gibi inanılmaz. Oraya giderken akan terler ve gözyaşları, metronun şefkatli üfürmelerinde buhar olup gidiyor. Bana 90 kuruş verseniz, “yiit bi klimayı aç az bi üflesin he mi” deseniz açmam, çarpıyo beni derim cama abanırım. Ayrıca hızlı ya. Yılan gibi gidiyor, makinist de hakkını veriyor makinanın, yokuşta gazı koklatıyor, rampa aşağı kökletiyor breh breh.

IKEA, dev bir köfteci. Sultanahmet Köftecisi IKEA’nın eline su dökemez. Aynısını Tepe Mobilya yapsa, komidinlere yataklara köfte kokusu siner, şirketi batar, köftesi de o kadar şahane olmaz sanırım. Bir de üzerine Isparta’nın gül reçelinden gezdirirse köftelerin, sağlam bir iğrençlik de yakalar. Köftesi dışında IKEA’dan sadece çekecek alırım. Bir DVD rafı aldım beğenip, kurmam 5 saat sürdü, son 2 vidayı çekiçle çaktım zaten canıma yetti. Ama IKEA’da salata yiyorum. Rejimdeyim, tatsızım, keyfim kaçık.

Forum Bornova hoş bir yer. Elektronik ve çay kahve dükkanı seçeneği acaip iyi. Sir Winston, Gloria Jean’s ve Starbucks yanısıra Özsüt, Tschibo tarzı birsürü yer daha var, her birinde bir kahve içsen 2 hafta uyuyaman! Cirosu da iyiymiş mekanlarının. Ayrıca Sir Winston’a gidin. Mekan tutsun, insanların ayağı alışsın diye Alsancak fiyatlarının neredeyse yarı fiyatına satılan ürünleri var. Çay ve cheesecake 6 lira mıydı neydi, şaka gibi.

Bilgilenin diye bütün gün geziyorum. Hakkımı verin. Ev bulun bana Allahsızlar !!!

Hollanda’dan gelen Balçovalı bir arkadaşım sayesinde sık sık Köşk diye bir mekana gittiğimi söylemiştim. Hakikaten o kadar fazla gittim ki, artık hakkında bir yazı yazma yükümlülüğü hissediyorum.

Karşıyaka’da, sanırım Migros’un oralarda bir yerden içeri girince, güzel bir parkın karşısında bu nargileciyi görüyoruz. Sahibi Osman Abi’den, çalışan Kahraman Abi’ye, seyyar çiğköfteci Tatçi’sine kadar kendi şahsına münhasır insanları barındırıyor bu mekan. Seyyar dediysek, adam bildiğin son model Transporter ile gezmekte. Çiğköfteye 52 çeşit baharat koyduğunu, her malzemesinin de yüzde yüz organik olduğunda diretiyor. Bence uyduruyor, ama canı sağolsun.

Mekanın en güzel tarafı, açık hava alanının geniş olması. Sıcaktan bunalanları da düşünüp, havaya buhar veren verandamsı şeylerden bile yaptılar. İçerisinin dizaynı da, Osmanlı tarzını anımsatıyor. Müzikleri bile güzel aslında buranın. Yani Serdar Ortaç patlamıyorlar, Müzeyyen Senar olsun, enstrümental Türk Sanat Müziği olsun, genel olarak ağır ama keyifli müzikleri benimsemişler. Takdir edilesi aslında, Demet Akalın ile nargile çok da hoş değil.

Şimdi, bu mekanın nargilesi güzel. Yani ben bile içiyorsam ara ara, hakikaten alkışlanası bir nargilesi var demektir. Bu senenin modası, Kahraman Abi Special olan Elma-Damlalı nargile. Çörçili şahane (Yapan yer Sultan Köşküyse, ben Churchill yazmam aga ona). Ancak sunum zayıf, zira çalışanlar limonu yemiş sindirmiş, sonra bardağa bırakmış, üstüne de soda dökmüş tarzı limonlarla geliyor. Ama leziz, bol tuzlu ve ağzım sulandı resmen aboo… Sultan Çayı da güzel, ballı falan servis ediliyor, duvar tırmandırıcı.

Biz buraya giderken yanımızda bildiğin yarım manav meyve ile gidiyoruz. E nargile içmeyen Yiit bir yerden sonra çekirdekli meyvelerle şakalara başlıyor. Köze kiraz basmalar olsun, etrafa pötür pötür çekirdek tükürmeler olsun, tam ayılıklar yapıyoruz. Ama bizi resmen seviyorlar, hala bir uyarı bile almadık. Ki son sefer Kahraman Abi’ye bilader falan dedim, arkadaşların gözleri belerdi, ben bile içimden “of bi bok yedik ama hadi bakalım” diyerek devam ettim de, adam bozmadı. Kahraman Abi’yi tanıyanlar anlarlar bu anekdotu.

Yine de söyleyeyim, nargile hoş bir olay değil. İçmeyin. Etsiz çiğköfte makbul bir olay değil, kullanmayın. Çörçil güzel, ayran güzel, bunlara yumulun.