Bu aralar, boş vaktimin fazlalığı, dışarıdaki karın hayvaniliği ve dersler yüzünden ev insanı oldum. Ev insanı olmanın getirdiği şeylerden biri de, takdir edersiniz ki oyun oynama sevdası. Eski aşk Dota başta olmak üzere, birkaç yeni sevdaya düştüm. Bunlardan en acaip yaratıcı, ve kolay ulaşılabilir olanını size aktarmayı da bir şeref, bir görev, bir hööyk bilirim.

Plants Vs. Zombies, Bejeweled gibi Facebook’ta fenomen olmuş oyunları üreten Popcap Games’in bir bombası. Level dergisinin 95 puan falan verdiği yarmış bir oyun kendisi. Oyunun mevzuu, bahçenizi aşıp, evinize gelip beyninizi yemek isteyen zombilerden korunmak için bahçenize bitkiler dikmeniz. Bu bitkiler, zombilere bezelye atmaktan tutun kendilerini komple yutmaya varan hareketler yapıyorlar. Oyun ACCAİP eğlenceli, grafikler çok tatlı, ve espiriler şahane. Zombiler arada mektup atıyor, akşama yemeğe gelicez, kola getiriyoruz, beyinleri hazır edin tarzı, resmen kıkırdıyor insan.

İçindeki çocuğu zombilerle beslemek isteyenlere, bilgisayar karşısında sıkılıp birkaç saatini geçirmek isteyenlere, “abi bi oyun ver, bikaç gün kitlesin beni, çok keyif alıyım” diyenlere itinayla tavsiye edilir.

Bu güzide oyunu temin edebileceğiniz adres: http://www.popcap.com/games/pvz/ . Parasız oynamak istiyorum diyenler için, torrent sitelerinde, içinde cracki olan versiyonları varmış sanırım, ama ben öyle şey yapmam, hukuka saygım sonsuz, Popcap Games avukatlarına da selam ederim.

Maymun Adası serisinin tam anlamıyla bir fanatiği olan beni inanılmaz sevindiren, PES hariç oyun oynamayan bünyemi geçmişten gelen çocuksu bir coşkuyla dolduran bir oyun piyasaya sürüldü. Lucas Arts, ulvi ekibi ve dahiyane beyin takımını birleştirip, aslında muhteşem bir oyun olduğu halde gerek yeni sistemlerle uyumsuzluğu, gerekse de artık iğrençten beter hale gelen grafikleri hesaba katıp, belki de gelmiş geçmiş en güzel birkaç oyundan biri olan bu arkadaştan bizi mahrum bırakmamak için bir revizyona gitmiş. Normalde 1990 çıkışlı olan ve yaklaşık 1.5 MB yer tutan bu oyunu alıp, her karesini teker teker yeniden çizdirip, her yazılı diyalogu (tabi o zamanlar seslendirme diye bir olay yok) sesçilere okutup oyunu full HD destekli olarak yeniden piyasaya sürdüler.

Oyunumuzun konusu basit, Guybrush Threepwood adlı çömez ve çiroz arkadaşımızı, 7 denizde namı yürümüş, Karayipler’in kana susamış korsanlarından biri yapmaya çalışıyoruz. Oyunu daha önce oynayanların direk hatırlayacağı Melee Island, Scumm Bar ve seriye ismini veren Monkey Island benzeri yerler arasında mekik dokuyor, ufak eşyaları alıp, bazen mantıklı, bazen de inanılmaz uçuk kombinasyonlarla çeşitli zorlukların üstesinden geliyoruz. Karşımıza gerzek korsanlar, maymunlar, kalpazanlar ve ölümsüz korsan LeChuck’ın ekürisi tarzı düşmanlar çıkıyor, ama oyunumuzun güzel tarafı, ölmek veya hata yapmak diye birşey söz konusu değil. Sadece yüzlerce opsiyondan mantıklı birleştirmeyeli yapıp, kafamızı ve hayal gücümüzü kullanıp ufak bulmacaları çözüyoruz, muhteşem espiriler arasında.

Seriyi sevenler için kaçırılmaması gereken bir oyun. Seriyi duymuş ama oynamamışlar için ise müthiş bir başlangıç olacak. Özellikle eski Amiga platform oyunlarını hatırlayanlar için çok nostaljik bir oyun tecrübesi olacak. Benim tavsiyem, oyunu kesinlikle oynayın, ve bitirmek için değil, eğlenmek için oynayın. Her diyalogu deneyin, her eşyayı inceleyin, hemen hepsini alma, itme gibi aksiyonlarla değerlendirin, ummadığınız yerde ummadığınız kadar kaliteli espiriler çıkıyor. Ayrıca bu tarz oyunları bitirmek herkesin harcı değil, ben bile ara sıra tam çözümüne bakıyorum. Kontrol etmedim ama ilk oyunun çözümü sanırım bire bir işe yarar. Ona da BURADAN ulaşabilirsiniz.

Deneyin, eğlenin, çocuklar gibi şen olun. Başka şey istiyorsam namerdim.

Herkesin hatırlayınca gülümsediği oyunlar vardır. Herkesin hatırlayınca “breh breh ne oyundu bee” dediği oyunlar vardır. Bir de herkesin hatırlayınca toplaşıp kahkaha ata ata hakkında 2 saat konuştuğu oyunlar vardır. Monkey Island serisi bu son gruba giriyor.

Öncelikle belirtmek lazım ki, Lucas Arts’tan evliye olmasa bile avluya sokun. Adamların yaptığı her oyun, çevirdiği her film kayda değerdir, eğlendiricidir ve tarihte yerini alır. İşbu oyunda, ana karakter Guybrush Threepwood adlı çiroz ve sevimli bir korsancığı yönetiyor, sevgilimiz Elain’i kötü zombi korsanlardan kurtarıyoruz, porselenden nefret ediyoruz ve bir kurukafayla kanka oluyoruz.

İlk iki oyuna aslında çok hakim değilim. 3. oyun olan The Curse of Monkey Island’ı ise heralde 5 kere bitirmişimdir. Hatta ilk bilgisayarı aldığım zaman ilk aldığım oyunlardan biriydi. Deliler gibi oynamış, kahkahalar atmış, tekrar oynamış, tekrar kahkahalar atmıştım.

Niye yazıyorum bu yazıyı, ve niye oyuna direk yoğunlaşmıyorum? Zira amacım oyunu incelemek değil, size, daha doğrusu Monkey Island yazısını okur okumaz sırıtmaya başlayan kesime güzel bir haber vermek. Serinin önceki oyunlarından The Secret of Monkey Island yeniden piyasaya sürüldü. Daha doğrusu, oyun inanılmaz bir şekilde yenilendi. Sahne sahne yeni grafiklerle aynı görüntüler çizildi, ve eskiden balonla çıkan konuşmalar, efsane dublaj ekibi tarafından seslendirildi. Muhteşem bu oyunu ister DVD olarak satın alabiliyorsunuz, ister para karşılığı sitesinden indirebiliyo…. ahahah para karşılığı indirmek nedir arkadaş, manyak mısınız siz ya. Aramızda Manhattan’lılar mı var arkadaş, kim 35 dolar verir de oyunu indirir ahahaah. Para verip indiririm diyosan da git indir, bana da yazma parası yolla 20 25 artık gönlünden ne koparsa ahah..

Neyse. Şaka bir yana, ilerde patlar diye korkuyo insan, o yüzden belirteyim ki korsan oyuna karş…. ahahah bak yine ya. Değilim abi niye karşı olayım, sen emek ver, o oyuna Türkçe menü hazırla, Türkçe altyazı koy seslendirmelere, bana bir hizmet ettiğini hissettir, ben de sana para veririm. English Française Deutsch falan yazmak iyi ama Türkçe yoksa 35 dolar yok.

Oyun hakkında inanılmaz beklentilerim var. Oynayınca düşüncelerimi de yazacağım, sadece sabredin bebişlerim.

Memleket meselelerine attığım el yerel ve uluslararası kamuoyunda yankı getirdi. Karışan siyasi ortamı bir nebze yumuşatmak için birkaç lakayıt yazı yazmam lazım sanırım. Ama abimin dediği gibi yarın öbür gün gardrobumda lav silahı falan bulunursa beni anarşist karakterimle hatırlayın, Yiit adını tişörtlerde yaşatın, İzmirimin güzel kızlarının baldırlarında sarılan purolara verin naçizane ismimi.

Okuyan erkekler daha iyi anlayacaklardır. Hanginiz bir şarkının ritmine kaptırıp da havada gitar davul çalmadınız? Hanginiz sevdiğiniz bir şarkıyı anıra anıra söylemediniz? Hanginiz rock yıldızı olmak istemediniz? İşte bunları yapabilmenizi, hem de arkadaşlarınızla grup halinde çıldırabilmenizi sağlayan bir oyun var piyasada. Oyunun, daha doğrusu fenomenin adı Guitar Hero. Ve tanımlamak gerekirse, oyundan ziyade müzikal mastürbasyon olduğunu söyleyebilirim. Plastik 5 tuş, bir de nota vurma pedalıyla gitar ve bas, 4 tane plastik aksamdan oluşan davuluyla davul çalıp, gerçeğe en yakın yapılmış enstrüman olan mikrofonla da anırma görevini layıkıyla yerine getirmeye çalışıyoruz oyunda.

Ben gibi alternatif müziği seven biriyseniz çıldırmanız işten değil. Hele ustalaşıp oyunun seviyesini arttırdıkça dünyadan kopuyor, yüzlerce notalık streak’ler çalmak için el-göz koordinasyonunu zorlamaya başlıyorsunuz ki dediğim gibi tam mastürbasyon ya ! Alınan keyif muazzam tabi. Hatta 21. yüzyıl itibariyle diyebilirim ki gitar “out”, gitar hiro “in”!

Son sözüm Metallica manyaklarına geliyor. 2.1 gibi bir ortalama getirdiğim fena boktan Orta 1 karnesinin bozduğu moral ile başlayan bir sevda bendeki Metallica sevdası. 93 yılındaki efsane konsere giden, evde Metallica kasetleri bulunduran abim sayesinde tanıştım Black albümle, hatta kaseti takınca ilk çalan şarkı Sad But True idi, ki ortalamam ve karnem dolayısıyla bozulan ruh halime uyar gibi de olmuştu. (Ki sonradan farkettiğim bir olaydır, abimin (kendisi benden 9 yaş büyük) evde dinlediği, ve benim 6-10 yaş arası maruz kaldığım müzikler sonradan favorilerim oldu. İlk dinleyişimde “aaa ben bunu biliyorum” hissi yaşadığım Metallica, Pearl Jam, Nirvana gibi grupları bilinçaltıma soktuğu için de müteşekkirim ona.) Neyse… Geçen yaz MeGu ile konserine de gittiğimden yeniden alevlenen bir aşk bu. Takdir edersiniz ki Guitar Hero: Metallica haberleri beni çıldırtır gibi olmuştu… Haa, oyun çıldırttı mı? Ufak çapta bi delilik yaşadım evet, zira çalınmıyo lan! Meğer gerçek gitarı geçtim, oyuncakta bile çalmak meşakkatliymiş o şarkıları. 6 7 saatlik yoğun bi süreç sonrası ağrıyan bilekler ve dönen kafalarla bıraktık oyunu MeGu ile. Yakında tekrar dönüp bi hesap alacağım da, an itibariyle gözüm yemiyor.

PS (Pınar Sucuk yani): 1- Hayır CL finali hakkında yazmayacağım. Boktan bi maçtı, sadece iddia basmaya üşendiğime yanarım o kadar. Fenerliyim ayrıca, iddiasız maçları seviyorum artık.   2- Linkleri direk video olarak koyabildiğim anda koyacağım. Şimdilik Facebook olayına girebilenler izleyebilir sanıyorum.

REM – The One I Love

Metallica – Unforgiven