O ki bir 4SQ superuser’ı.

O ki bir MeGu!

Adam resmen askere gidiyor arkadaşlar. Hani birçok kişi gidiyor da, MeGu gittiği için askeriyeye ayırdığım bütün ilgi kotamı dolduruyor. Kendisine su gibi gidip su gibi dönmesi, son 6 ayda stokladığı 3 5 kiloyu askerde atıp Mayıs’ta Sole Mare civarlarına bomba gibi düşmesi, bi de bi hafta hızlı trene binip ankara dönmesi dileklerimi yolluyorum. Sağlıkla git gel karşim!

Allah bu arada askere her gidene sağlık sıhhat ve sabır versin, bu 3S ile gidin gelin ve anlatacak bin tane güzel anınız olsun inşallah.

Öper!

Hakikaten ay gün saat falan değil, yıllardır keyifle beklediğim, kesin nerd gibi bilgisayara çöker ekran görüntüsü alırım falan dediğim 11 Kasım 2011 saat 11:11′i kaçırdım aga. Zira İzmir-İstanbul direksiyon sallıyordum, kaçırdım resmen. Tam o anlara denk gelen bi radar cezası yedim galiba, o enteresan bi hatıra olabilir bak, ama ne ss alabildim, ne o anı el çırparak bir embesil gibi karşılayabildim.

Gavurların palindrom dediği, benim ise sadece keyifle baktığım bu oluşumun tadını çıkaranlara selam eder, benim gibi kaçıranlaraysa en afilli palindrom için 211 senelik uzun, mutlu ve sağlıklı bi ömür dilerim.

- Çalışma hayatı enteresan birşey. Sevgilimle hemfikiriz, hatta bütün dünya insanlarıyla (Japonlar ve Almanlar hariç) hemfikiriz ki hayat böyle geçmez. 8 9 ayda pes ettin it diyenlerin kafasına budaklı odun ilen vururun!

- İşimden de memnunum ha. Özellikle bu aralar, hep yapmak istediğim projelerde ve çalışmak istediğim müdürlerleyim, aslında hayat bana güzel (yalaka mode on).

- Yine de sabah sıcak yataktan çıkmak, yağmurda çamurda dışarı çıkmak zorunda olmak boktan bişey. Benim kadar motive adam bile eeh eytere beah diyo.

- İzmir’e gidildi geçen hafta. Taa ilkokul arkadaşım Ouz ile taaa ortaokul lise arkadaşım Makgün nişanlandılar. Kimseye sürpriz olmadı, zaten sittin senedir beraberlerdi, ama o kadar güzel ve zevkli bi gece planlamışlar ki, insan kendi nişanını planlamaya başlıyo resmen. Sayelerinde ne zamandır görmediğim arkadaşlarımı da gördüm, hatta bi kısmıyla İstanbul’da buluştuk bile. Makgünüme de Ouzuma da yıllardır süren mutluluklarını bir ömre yaymalarını diliyorum.

- Nişan sırasında bir arkadaşımla uzun uzun konuşma şansım oldu. Ben finans sektöründeyim, arkadaşım büyük fabrikalar sahibi, eşi de enerji işinde. Apayrı yerlerdeyiz yani, ama hepimizin ortak noktası, işin nası da insanın hayatını çaldığı yönünde. Mevzu para pul veya işten alınan keyif değil, Allah’a şükür hepimiz iyiyiz bu noktalarda, ama hayat insanı es geçiyor, iyi bir işte çalışıyosun diye gün 30 saat sürmüyor. Orda farkedip paylaştığım bir laf oldu: insan bu durumu, arkadaşı olup aramamayı, arkadaşları tarafından aranmamayı, sosyal program yapmamayı kanıksıyo. İşte en kötüsü de bu, senin normalin ev iş iş ev oluyo yani. Bunu kırmak lazım.

- Havalar buz kesti anasını satıyım. Sonra güneş açtı anasını satıyım. Lan kendini ton balığı gibi hissediyorum. Bi hafta önce yüzüyodum, sonra şokladılar, şimdi yine çözdüler falan. Kesin en son biri beni ızgara falan yapıp yanıma da bi ufak açıcak, tırsıyorum.

- Vedat Milör’e bağladım iyice, ama ukalalığını almadım pek. Adam Hatay’da bıyıklı mülayim balıkçı dayının dükkanında karides yiyo, “Ah bizim Fransa’nın cici bi köyü vardır Les Gebheshés diye, oranın kerevitini andırdı bu bana” tarzı yorumlar yapıyo. Dayı da kafa bile sallamıyo, “ben bu herifi niye beleşe besliyorum acaba…” diye düşünüyo kafasında, bıyıkları oynuyo muhakemeden. Yakında buradaki mekan tanıtımlarıma bir kıstaslar sürüsü getireceğim, iyice Eat & Travel’a bağlayacağım yakındır.

- Lan para veriyoruz bu blog açık dursun diye, ayda bi yazıyla kurtarmıyo. Kenara köşeye porno site reklamı alıcam yakındır.

Öptüm gıdınızdan gençler ve genç kalanlar,

Ye Ka

O derece zor ki, yazısını yazmam için motive olmam bile bi hafta sürdü. Özellikle bayram arasını birleştirmiş, sonra da en kıçına da ekstradan bi pazartesi ekleyip, baştaki cumayı da yarım güne indiren biriysen (evet patronlarım anlayışlı, ben de işimi önceden bitirdim yilili) yaklaşık 11 gün boyunca şort tişört ve hatta mayo ile yarı çıplak gezip, sonra semi-penguen modunda takıma dönmek zor. Geç kalkan bi adam değilim, tatil günleri de 8 9′da kalkarım ama, sabah 8′de kalkmanın mecbur olması zor.

Gördüğüm istisnasız herkeste de bu olay var. Herkese deli zorlanıyor, “güzel” hayattan “gerçek” hayata dönmenin tatsızlığını yaşıyor herkes.

Ben bunu yazarken de sabah haberlerinde düğünden gelen paralarla traktör alan bi damat gösteriyorlar. Tamam adam camış olabilir, zaten erkeğin camışı bol olur diyebilirsin. Ama gelin nası razı olmuş böyle bi camışovskiliğe? Bugün düğün için traktör alıp onu süsleyip gelinini gezdiren damat, ileride evladını üniversiteye yollayacağı parayla köyde öküz alır. Kızım, korkarım ki senin hayatının daimi bayram sonrası pazartesisi keyfinde olacak. Bol şans dilerim sana.

İnsanın sevdiği, sevmediği, alışkanlık haline getirip önem verdiği birçok şey küçükken oturuyor bünyeye. Ben de ufakkene (şimdi hayvan gibiyim, vaktiyle nispeten ufaktım), doğumgünüm takdir edersiniz yine aynıydı, 21 Ağustos’a denk gelirdi. Düşünün şimdi, okul zamanı değil, yani git sınıfta pasta kes çıldır çıldır Allaah tarzı doğumgünüm hiç olmadı. Yaz arkadaşları desen, 21 Ağustos yaza denk gelse de aslında yazın kıçında, yani son günlerinde olduğundan genelde onlar da dağılmış olurlardı. Ben, o sebepten hiç öyle şaşalı doğumgünleri falan kutlamadım. Öyle küçükken de üzüldüğümü hatırlamıyorum bu olaya, sonuçta alışık olduğun birşey değil, o yüzden eksikliğini hissetmiyor insan heralde.

Bu yaşa gelince tabi, artık yazmış kışmış bir önemi yok, sağolsun insanlar kutluyor. Ve gerçekten kutlanmak güzel. İnsanların facebook duvarına 2 kalem yazması da, telefonunda bir süredir konuşmadığın bir arkadaşının adının çıkması da güzel. Kutlamak, çoğu zaman bir angarya geliyor, sanki mesajı yazarken çok da içten olmayacak gibi geliyor, ama (kişiden kişiye değişmekle beraber), birkaç saniyeliğine de olsa birinin seni umursaması ve pozitif enerjisini paylaşması bence çok güzel birşey.

Kutlayın doğumgünümü yani. Üzülürüm bak =(

Şaka bi yana iyi ki doğdum =) Öpüyorum hepinizi gençler ve genç kalanlar.

Olayın güzel tarafları da var, hakikaten nefsini terbiye ediyorsun, bir bardak suyun bile kıymetini anlar hale geliyorsun. Bu tarz bi durum hariç, kolay kolay suya ulaşamadığım falan olmadı zira hayatımda, ve yine böyle bir tecrübe olmasa kıymetini bu derece bilemezdim sanırım. Ancak hayatı biraz sekteye uğratan tarafları da yok değil. Mesela, sosyal hayata bir darbe. Düşün, biriyle buluşacaksın ama yemek yemek, birşey içmek falan komple yasak. Ne yapacaksın ki? İftardan sonra zaten buluşmak, en azından benim için manasız, zira iftarı piton bakış açısıyla yapıyorum, ceylanımı yutup kenara çekiliyorum ince ince sindirmeye.

Yani bayrama kadar gündüz akşamı bekleyen, akşam olunca da uykuya dalan bi adama ulaşmak istiyorsanız o benim işte.

Şimdilik kaçar. Peace!

İşte seni bu yüzden dev seviyorum ördy =))

Son 2 senedir hayatımda çok enteresan biri var. O kadar enteresan ki, her hareketini 1000 kere görmüş olsam da çözemedim, her hareketini 1000 kere görmüş olsam da şaşkınlığımı gizleyemedim. Hala onu hayran hayran izliyorum, gözlerindeki parlaklığı, sesindeki heyecanı, bana sokulurkenki sıcaklığını her seferinde bir ilk gibi tecrübe ediyorum.

Son 2 senenin sonunda öyle bir duruma geldim ki, Allah onu nazardan sakladığı sürece başka korkum yok. “Juno” filminde dediği gibi, hayatta seni olduğun gibi sevecek, senin olduğun gibi sevebileceğin insan, uğrunda çaba göstermeye değer insandır. Ya da, çok sevdiğim bir arkadaşımın dediği gibi, “hayat, ancak sana çok benzeyen bir ruhla çekilir hale gelen bir yolculuk.”

Yolculuğumu çekilir hale getirdiğin için teşekkür ederim. İyi ki varsın Ruhum, iyi ki tanıdım seni…

Burayı da Life&Travel blog yaptım iyice. Yaptığım enteresan birşey pek olmadığımdan, yaratıcı gözlem yazmakta zorlanıyorum bu aralar. Ancak gittiğim yerleri, yediğim yemekleri falan tanıtabiliyorum, o da çok steril geliyo böyle durumlarda. Ben aslında, aynı şeyleri yazmak pahasına olsa kendimi anlatmak istiyorum, bir restoranı veya yöreyi değil. O yüzden de, buraya sıkıldığımı yazmak, ve bunu sıkılmadan okuyabilecek bir kişinin bile olduğunu düşünmek istiyorum. Arkadaşlara dediğim gibi, genç yaşta yaşlı günler geçiriyorum bu aralar, başından böyle zamanlar geçmiş ve zinciri kırıp yine gençleşebilmiş olan varsa tavsiyelerini de bekliyorum (az sonra Ajda Pekkan birşeyler yazarsa şaşman buraya).

Canlanıcam. Güveniyorum kendime.

Just hold on…

Yahu, bu kadar teknoloji koymuşsun, atıversene her kata bi tane de android çaycı. “DRX-33 abi, bi sade bi su atıversene bana be” diye arıyım hergün, samimi bir muhabbet yakalayayım, “bizim çaycı robot emminin kayvesi de şahane haa” diye havamı basayım heryerde. Ama nerde, heyhat!

Bu eksikliği en çok hissettiğim zamanlar ise, mesela bir projeye şirkete gidersek, orda da çaycı varsa, geri dönüşler zor oluyor hakikaten. Alışıyor insan her sabah, her öğlen ve ne zaman susarsan çaycıdan birşey istemeye. Geri gelince, elin gidiyor ister istemez telefona, sonra hatırlıyorsun bir androitinin bile olmadığını, ve acılar içerisinde bırakıyorsun telefonu yerine.

Sesimizi duyun ofis yöneticileri! Çaycı hakkımız, söke söke almak gibi şeylere girişmeyiz ama bi tane verseniz şahane olur.

,