Ha ben kendi dünyamda birşeyler yaparken Türkiye seçime gitti, haydi bi daha bi daha bi daha diyerek bastı oylarını kaytan bıyıklı yarime. Hayırlı olsun, ne diyelim. Her ne kadar oyu veren 2 kişiden birine asla rastlayamasam da, arabasına bindiğim muhafazakar Sivaslı taksiciler bile kim oy veriyo yahu bunlara diye saydırmaya başlasa da, sonuçları elektronik ortamdan, pek de güven teskin etmeyen sistemlerden de öğrensek, sonuç bu, ve yapılacak birşey yok. Önümüzdeki dört sene çılgın projelerle, anayasa değişikliği için Kürt “milletvekillerine” verilen tavizlerle, iyice artan dini ve ırk ayrımcılığıyla geçecek, an be an ülkemin parçalanışını izleyeceğim gibi bir izlenimim olsa da, hayırlı bir 4 sene olmasını, milletin bekaası için yapılan her işlerinin yolunda gitmesini dilerim, sonuçta ülke elden giderse benim ülkem gidecek, onlardan çok ben üzüleceğim.

Neyse. Herkeşçiklere hayırlı cumalar, haftasonu bu ciddi siyasi havayı unutturacak birkaç layt yazıyla burada olucam. Kendinize iyi davranın.

Ben aslında bunu kötü birşey olarak da söylemiyorum. Türkler, benim şahsi düşüncem tabi bu, isyan edip irdelemektense kabul edip başa çıkmayı tercih ediyorlar. Bize hayatta kalma, hatta kazanma becerisi veren şey de bu belki de, ancak seçim yaparken, bu okuyacak bölümü seçmekten anket doldurmaya, hatta genel seçimlere kadar bize biraz negatif yansıyor.

Herneyse. Önümüzde zor günler var sanırım. Yine hile hurda konuşmaları ile geçecek aylar, yine mezarlardan çıkacak sandık sandık oylar, yine kazansa da kaybetse de kendine kazandığı bir kriter bulup bas bas onu bağıracak liderler göreceğiz. Kazanan ile kaybedenin aynı halk olduğu saçma bir yarış bu. Neyse, hayat zor.

Önümdeki günlere ve plana bakarsak, benim bir sonraki yazım ancak seçim sonrası olur. Sonuçları konuşuruz o vakit. Şu an tek denecek şey:

Hayırlısı olsun…

Beni az ilgilendiren, basket maçı. Evet oyun güzel olmayabilir, evet yenilmiş olabiliriz, ama Türk Spor Tarihi’nin en başarılı sonucu budur diyebileceğimiz bir 2.lik elde etmemiz, ve de turnuvayı namalup tamamlayan, Jr. Dream Team Amerika’ya yenilmiş olmamız (her ne kadar ideolojik bir siniri körüklese de), kabul edilebilirden çok daha üstün bir performans. İleride bu sonucu, bu turnuvayı keyifle hatırlarız bence.

Referandumda, yani halk oylamasında, yani halkın kendine müstahak gördüğü, belki de kafa sayımı demokrasinin en güzide örneğinde (bence) malup olmamız ise kabul edilemez birşey. 2 kilo kömüre, 100 lira yardıma oy satan açpiçler, sadece ideolojisi uyuyor diye “UFO Tarikatı varmış ne diyorsun amca” diye sorulunca “iyidir, hayırlı örgüttür” diyen beyinsiz, sike sürülecek aklı olmayan bok kafalar, Kürt değil Kürtçü olan, Doğulu değil PKK’lı olan, sinsi gibi şerefsiz gibi bu ülkenin ekmeğini yiyen, bu ülkenin kürt kökenli Reis-i Cumhurlarını, milletvekillerini, bakanlarını, meclis başkanlarını, şarkıcılarını, öğretmenlerini unutan ve “fırsat eşitsizliği var” diye ağlayan orospu evlatları, ve sadece 90 küsür yaşında 3 adamı yargılayacağız diye mal evladı gibi evet oyu basan et beyinli solcuları el ele verdiler ve aydınlık geleceğimize kocaman bir bok sürdüler.

Aferin… Her millet hakettiği gibi yönetilir lafı her yerde. Burada da olsun. Sizin örümcek beyninizi sikeyim. İleride çocuklarınız “baba demokrasi nasıldı”, “anne, eskiden Türkiye taa kürdistanın doğusuna kadar uzanıyomuş öyle mi” diye sorunca da, aldığınız kömürler, yargıladığınız 94 yaşındaki generallerden aldığınız öc cevabınız olur.

Yeni Anayasa, “HALKIN Anayasa’sı”, vatana millete hayırlı olsun. İlk yargılanan 12 Eylül’cüler generaller olsun, inşallah yakın gelecekte başka 12 Eylül’lerin siyasi sorumluları da yargılanırlar.

Seni geçen gün Kadöküy vapurunda gördüm. Yine. Yeniden. Tekrar. Elinde eşşek kadar kamera, suratında kirli sakal, kulağından sarkan ama IPod değil çakma bir müzik aletine bağlanan kulaklıklarınla, güneşli bir pazar günü yine oradaydın. Martı da oradaydı. Güzel bir martıydı, iskelenin kenarına oturmuş takılıyordu. Ben sevgilime gösterdim martıyı, “hayvan çok tatlı di mi” diye. Katıldı bana. Yeni resim çekilmiştik, elimizde fotoğraf makinası vardı. İnsan gibi çantamıza geri koyduk o makinayı. Ama sen, elindeki kafan kadar kamerayı kuşçağıza doğrulttun, zevkten ereksiyon oldun bir de sanırım, uzadı kameran. Eğildin bir de, eciş bücüş, hayvanı kadraja alma numaralarında, korkulukların arasından çektin hayvanı.

Lan tıynetsiz pezevenk, bıktım senden de senin türünden de. Martı çekmek nası bir tatmin arkadaş, biz mi hayatı ıskalıyoruz acaba martı çekmeyerek diye kendimi bile sorguladım bir ara. Uzun ruh arayışları, derin düşünce seansları sonrası senin boş beleş bir türe ait olduğuna karar verdim.

Arkadaşlar… Canlar dostlar.. Tanımadık olup da bu yazıyı okuyanlar… “Pazar günü ne yaptın” sorusuna “İstanbul’u gezdim, eski kapıların, martıların fotoğraflarını çektim” diye cevap veriyorsanız oturun bir daha düşünün. “Hayattan kareler yakalıyorum” diyip martı resmi çekiyorsan, gözümde RTE, hatta Cinci Ahmet Hoca, hatta ekşimiş ayran kadar bile değerin olmaz.

Ben uyarımı yapayım. Martının ağzı var dili yok, ben diyeyim. Çekmeyin. Çektirmeyin.

Kazakistan Milli Eğitim Bakanı, okullar başta olmak üzere türbanı yasakladı. “Çağdaş eğitim ve bağnazlık arasında seçim yapmamız gerekiyordu. Biz eğitimi seçtik.” diye de açıklama yaptı hanım bakan. Fetullah okullarına da şerh koymuşlar, orada beyin yıkayan hocaları falan kovmuşlar. Onlara da helal olsun.

Öyle çok siyasi bir insan değilimdir. Hatta gemisini kurtaran kaptan konseptine yakınım. Zaten bana gelen bir e-postayı okuyunca haberdar oldum bunların bir kısmından. Ve de tedirgin oldum resmen. Yakın geçmişe kadar örnek alınan ülkem, örnek alacak hale düşüyor. Herkes akıllanırken biz mi salaklaşıyoruz? Yoksa biz, daha iyiye ulaşmak için direnme hakkımızı kullanmış mı sayılıyoruz? Bize ne zaman helal olacak?

Ampülle değil güneşle aydınlandığımız günlerde de bu blogu yazmak üzere.