Bu sene Bodrum sefam kısa süreceği için herşeyi yapacağım modundayım. Sabah 4′te Körfezden eve geliyorum, 2 saat uyuyup 6′da dalmaya gidiyorum. İnanılmaz bir tempoda, çok yorularak, normalde 2 ayda yaptığım tatili 10 güne sığdırmaya çalışıyorum. Şu an için gözüm arkada değil, 2 3 günüm daha da var hatta, daha da üstüne eklerim gibi. Ve evet, dün itibariyle pişik de oldum. Yaz tatili benim için tamamdır. Tek kalan, sarhoş olmak. Ama onu da olamıyorum artık, çok zorlamak gerek, ona da gerek yok. Kız arkadaşımı sarhoş olmuş genç irisi bi arkadaşla cebelleşmek zorunda bırakmak istemem sonuçta, yazık ona da.

Ayrıca bu yaz Bodrum çok güzel. Tatlı bir doluluk var, boş kalabalık değil, eğlenen, içen, para harcayan bir topluluk.Oturacak yer bulamıyorsun, ama kalabalıktan kusmuyorsun da. Uzun bir süre sonra Barlar Sokağı’nda omzum insanlara çarpa çarpa, ara sıra trafik dura dura yürüdüm, çok fazla hoşuma gitti. Anlatırım ileriki günlerde, Sünger Pizza, dalıp balık vurmak, Ahtapot Paul ile hoş maceram (evet pişti an itibariyle)… Hepsi önümüzdeki günlerde burada, sadece size, sadece benden.

Öpüldünüz sıcak ülkenin yaz sever insanları.

Kısaca hikayeyi vereyim bari. Londra’daki İsviçre Başkonsolosluğu’nda bir resepsiyon verildi, böyle headhunter tabir edilen insanlar bize iş verecek gibi yapsınlar deyü. Bir nevi MBA’ler için mayo defilesi diyebiliriz. Bize, CV’lerimize, dişimize falan baktılar, sağlıklılarımızı kişnettiler falan. Bunlar işin kimseyi alakadar etmeyen kısmı. Onun dışında eşşekler gibi bütün Londra’yı gezdim. Evet iddialı, ama resmen klişelerin büyük bir kısmını yaptım (abooo Big Ben’i tutuyom baahh, yililili kafamda Tower Bridge var tarzı). Güzel yedim, güzel içtim, sarhoş dahi oldum hatta.

Anlatmak istiyorum bunları. Çok aşırı ilginç olduklarından değil belki. Ama bu sitenin, benim çevremde veya beni tanımayan bazı kemik takipçileri var. Onlar dışında girenler ise genelde mekan, yemek vs. tanıtımı için giriyor. O yüzden bu tarz şeyleri olabildiğince düzgün yazıyorum, 3 5 kişiye yardımım dokunda gerçekten hoşuma gider. Ha bi de “okul etekli japon ufah gız” tarzı aramalarla girenler var, onlar ata versin zaten. Pis herifler.

Sağ salim St. Gall’e dönersem yazmaya başlayacağım inşallah. O vakte kadar sağlıcakla kalın canlar.

Ciddimsi girişten sonra gebeş yorumlara geçeyim. Öncelikle burası oha denecek kadar lüks biryermiş. Yani insan tahmin ediyor, pahalı olacak diyor, ama içine düşünce popoda bir yanma başlıyor ki evlere şenlik. Etraf özel yapım Range Rover dolu. Hele bir amcaya özel yapım Range almak yetmemiş, ön ızgaraya Yatch Club Monaco amblemini de takmış. Pavarotti ufağı bir amcaydı, ve tek kişiye hizmet veren butiklerden birinin önüne parketti. Butik sahibi adamı kapıda karşıladı “Long time no see” diyerekten. Sanırım testisleri yere değiyordu, ama bakmadım pek.

Otelimize değinelim. Hotel Crystal ****S, yani dört yıldız ama spesyal bi dört yıldız olduğunu iddia eden bir otel. Güzel tarafları, sabah açıkbüfe kahvaltı vermesi (ki değinicem az sabır), tatmin edici oda büyüklüğü ve oda döşeme stili, ve ayrıca minibarın beleş olması. Beleş minibarda Zemzem kola verseler içerim mantığında biri için bulunmaz nimet, ki şahane şeyler koymuşlar, her sabah da dolduruyorlar hoyratça. Ayrıca otel direk meydanda, yani aşağı indiğinizde buranın ana meydanlarından birine çıkıyorsunuz.

Şu an kısa kesiyorum, ama akşam kayak dönüşü, yorgunluktan gebermezsem size güzel şeyler anlatırım, sıcak çikolatalarınızı hazırlayın ama.

PS: Evet, kahvaltıda Türk bir çiftle karşılaştık. Her yerdeyiz anasını satayım.

Arkadaşlar, öncelikle Özdere’liler kızmasın, ama Özdere rezil biryer. Yani mekan yok, yer yok, dalgasız deniz yok, yok babam yok. Ne var? Rüzgar var, sıcak var, eğlenecek mekana haster birsürü genç var. Allah artık durumları hakim yani. Yıllar sonra kendimi site ortamında bulmamın verdiği bir şaşkınlık da hakimdi bana. Şimdi, herhangi bir beldede, herhangi bir sitede yazlığı olanlar bu anlatacağımı direk hissedecekler. Hepimiz, özellikle 10-16 yaş arası, sitemizin 10-20 yaş grubu arası insanlarıyla vakit geçirdik. Geceleri her sitenin belli bir duvarı falan olurdu, oraya kuş gibi tünerdik. O zamanlar keyifliydi. Ancak 20-30 yaşları arası, hala bekar olan insanların, hala sitenin belli bir duvarına tünemesi, bende acaip tatsız keyifsiz duygular uyandırdı. “Lan büyüyün! Gidin, mekan yapın, ortamlara akın, naapıyonuz sitenin duvarında kedi gibi” tarzı isyanlar uyandı bende. Ancak arkadaşım dedi ki, “mekan yok burda, napsınlar”… Ve o sırada Acun’da 500 bin açma sesi yankılandı. DADADADANN! Lan mekan yok ki Özdere’de…

Neyse. Kültür şokunu hızla atlattım, ve gecenin kalanından tat aldım. Sahil, bol bira, kızlı erkekli ortam, ve gitar! Gitar vardı ya, saatlerce gitar çalındı. Opus’ta çıkan bir grubun vokali de bizimleydi, şahane şarkılar söyledi, çiğdem çitletmekten dudaklar şişti, imdada biralar yetişti.. şair ruhluyum vesselam. İşbu geceden ufak bir kesite BURADAN ulaşabilirsiniz. Hakikaten iyi şarkılar da döndü, ama “Akdeniz Akşamları” çalmasa iyiydi yine de… çok iyiydi hem de… çalmayın lan şu şarkıyı oof klişelere gelesiler sizi.

Zaten gündüz, salak ama çok sevdiğim arkadaşımın ve kız kankalarının gazıyla öğlen 1-4 arası güneş altında kaldığımdan afedersiniz maymuna dönmüş haldeydim. Bir ara resmen kafam, gece 4′te mekandan çıkan adam kafası oldu, kafamın yüksekliği takdir falan topladı.

Güzel bir haftasonuydu. Yani, sevdiğim birkaç insan, yeni sevmeye başladığım birkaç insan ile birleşince, bana güzel anılar bıraktılar. Daldım, balık bile vurdum bir ara, ama 2 kefale av yaptım diyen nesle aşina değiliz.

Yiit Out !

Göltürkbükü sahte ama eğlenceli biryer. Göltürk ve Türkbükü denen 2 beldenin birleşip voltranı oluşturmasıyla meydana gelen bu güzide yer, yüksek kalitedeki mekanları ve sosyetik isimlerin ziyaretleriyle adını duyuruyor. Bir koy düşünün, kıyılarında da bolca iskeleler ve mekanlar düşünün. Jet ski olsun, büyük cabbar motoryatlar olsun fır dönsün bir de burada. Kimse de kolay kolay yüzmesin, kıyıda kasım kasım gezsin, şampanyalar patlasın, shotlar yapılsın, partiler gelsin geçsin. Öyle bir yer.

Lola Beach, Maça Kızı Oteli’ne giderken oklardan bulabileceğiniz kadar rahat bir yerde. Zaten işbu mevkide, Göltürkbükü’nün en meşhur mekanı Maki’nin de yanında kalmakta. Ben hem bu senenin acaip “hot” bir mekanı olduğu için, hem de sahibi ahbabım olduğu için eküriyi Lola Beach’e götüreyim dedim. Zira bu tarz yerlerde tanıdığınız yoksa tam keyif alamayabilirsiniz. Hatta bizim gibi cumartesi günü saat 4′te çatkapı giderseniz yer falan bulamazsınız. Netekim bize de mekan sahibi arkadaşım kendi locasını verdi köşede de anca yer bulabildik. Orada hayatımda içtiğim en sert frozen margaritayı yudumlayıp etrafı kesmeye başladım, hoşbeş sohbet de cabası. Daha sonra şef gelip  saat 5 gibi parti yapılacağını, istersek bize iskele üzerinde güzel bir loca ayarladığını söyledi. Usuldan güneş altına geçtik biz de.

Denize bu kadar yaklaşıp girmemek olmaz diyerek tam 5 dakikalık çılgın bir deniz sefasına giriştik. Dışarı çıkarken masamıza içkilerimiz geldi. Rejim olaylarında olduğum için içkiyi falan komple bıraktım gibi aslında. Ancak aşka geldim, MeGu kardeşimi de aşka getirdim ve absolut macerası da böyle başladı. MeGu’nın kız arkadaşı içmek istemediğinden biz 3 kişi bir şişeyi iyi ettik güneş altında, elma suyu ve çeşitli ikramlar eşliğinde.

Kısaca parti güzeldi, mekan şahaneydi, mekanda herkes çok çok ilgiliydi sağolsunlar. Özellikle bizim locaya bakan Ersen inanılmaz ilgili biriydi. Ben böyle bir ilgi ve profesyonelliğe az rastladım. Kızların içkilerine pipet koyarken erkeklerinkine koymaması bile detaya olan ilgisini gösteriyordu, MeGu ile inanılmaz takdir ettik. Hesapla beraber ikram olarak full bir Kamikaze shakerı geldi ve bize tam anlamıyla cila oldu. Eğlenmiş, inanılmaz keyiflenmiş ve kafalar yükselmiş şekilde evimizin/otelimizin yolunu tuttuk. Yolda Bedük’ün Ters klibini baştan çektik hatta, olmadı paylaşırım bir ara.

Baylar bayanlar
Şu görmüş olduğunuz blog her derde devadır. Mekanları gezenleri hatıralara daldırır, gezmeyenlere ipuçları sunar.
En iyi blog budur. Dünyanın bütün ünlüleri bu blogu okur. İngiltere Kralı, rahmetli başkan Kennedy, taçsız kral Pele, Beckenbauer, kaleci Mayer, Nadyo Komanaçi, Biricik Bardo, Fenerbahçeli Cemil…

Hangi filmden bahsettiğimi anlayanlara +5 puan veriyorum.

Bodrum denince Barlar Sokağı gelir akla. Aslında şu sıralar eskinin acıklı bir yankısı gibibu sokak. Ben bacak kadarken inerdim buraya, sağ sol ön arka bardı, yürürken sağır olurdunuz. Zaten yürümek de başka bir dertti, çok keyifli bir dert ama. Düşünün ki bu sokak, görülmeyen bir çizgiyle tam ortadan bölünsün. Girenler sağdan, çıkacaklar ise soldan, ama nasıl bir kalabalıkta, nasıl ağır ve sıkışık adımlarla yürüsün. Yer yer taciz edilen güzel kızlardan, ve taciz edildiğini iddia eden kazulet kadınlar veya travestilerden çığlıklar yükselsin… travestiler jilet falan da yükseltiyorlardı sanırım, çok zengin bir şehir efsanesi arşivim var bu konularda.

Neyse. Bir masal gibi geliyor artık… Bir varmış bir yokmuş… Barlarla dolu bir sokak varmııış. Ama zaman içinde kirayı yükselten fırsatçılar ve işi bilmeyen ebleh işletmeciler yüzünden barlar birer birer batmaya başlamıııış. Barlar batınca da yerine çakma lakostçular, abidik gubidik bijütericiler ve dericiler falan açmııış. Barlar Sokağı olmuş mu çakmacılar ve tek bir bar sokağı… Vay anasını.

Neyse ki hala bazı demirbaşlar duruyor. Veli’s olsun, Hadigari – Yettigari olsun, Körfez olsun, ki Körfez hakkaten olsun, hep olsun, ben 30 sene sonra da gideyim yine olsun, daha ilerlersek Red Lion, daha da ilerlersek Mavi ve Halikarnas da duruyor. Eski de duruyor Meyhaneler Sokağı’nda.

Şimdi birkaç görüş, tecrübe ve tavsiye

- Bariz birşey tabi bu ama, asla emin olmadığınız dükkandan alışveriş yapmayın. Hemen herşeyin sahte olduğu bir yerdesiniz, ona göre hareket edin. Zaten “AaaAAaa Prada çanta hem de 70 lira yuppiii” diyecek birinin bu blogu okuyacağını sanmıyorum. Okuyorsa da sağ üstteki büyük çarpıya tıklasın, evine Chanel gözlük yolluyor Microsoft.

- Gezin. Yürüyün. Tadın. Tek mekancı olmayın. Bodrum’un güzelliği ordan çıkıp oraya girmek, fareler gibi gezinmektir. Eski’ye gidin, 4 liradan tekila shotlayın. Çıkın Kule’ye gidin, rock dinleyin. Zaten Körfez’e devamlı gidin, Enjoy The Silence dinleyin, Love Is A Shield dinleyin ve beni hatırlayın.

- Yiyin. Burada yemekler güzeldir. Azmakbaşı’nda Şirin’in yerinden KESİNLİKLE sebzeli döner yiyin. Çemen sosuyla yapılan bu döneri tatmayan pişman olur. Yine Azmakbaşı’ndan, yani Barlar Sokağı’nın biter gibi olduğu, eskiden Mc Donalds ve Burger King’in olduğu ufak köprülü yerden yukarı verin kendinizi, camiden sola dönün ve kokoreççi abimizde bir bar çıkışı klasiği yaşayın. İster İzmir ister İstanbul işi.

- Resim çekin. Ben çekmem, pek anlamam da. Ama bu sefer çeken biri vardı yanımda, ki Japon klasmanında çekiyordu yani, “aa kapı” “oo sünger” tadında, dakikada 20 poz falan. Güzel hatıralar kalıyor geride, çekin aslında.

- Sevişin. Sevişemezseniz de ihtimalleri deneyin. Deneyecek kimse yoksa da orası Bodrum değildir, ilk dükkandan adres sorun Bodrum’a geçin.

En uzun yazım oldu. Keyifle yazdım ama. Siz de keyifle okudunuz. Hadi sıra öbür yazıda o zaman.

PS (Perfect Storm yani): Resimdeki sünger satan ablanın adı Güler. O da Azmakbaşı’nı az geçince, okulun duvarının orada kuruyor standını. Kendisi ATV’ye çıktığını söyledi, hatta “hatırladınız mı” şeklinde sordu. Evet dedim, mutlu olsun, çünkü gerçekten iyi bir insan. Bize güzel bir sünger gösterip tanıtmak için 5 dakika uğraştı, almayacağımızı peşinen söylediğimiz halde.  Ablacığım adını yanlış hatırlıyorsam, bana hatırlatabilecek tek bir kişi var da, o ne ara okur burayı Allah kerim.

Bilen bilir, Çeşme’de zaten uyuz olduğum milyon şey var. Ancak bunlardan en beteri çevirmeler. Olayın alkol almak ve eğlenmek olduğu bir tatil beldesinde, her köşe başına her dakika çevirme koymanın espirisi nedir? Niye polis devlet olunmaya çalışılıyor anlamıyorum. Bodrum’da hiç çevirme yoktur. Son 3 senedir ana yola, yani Bodrum’un dışına çıkıp da tekrar dönenlere yönelik bir çevirme kondu, o da alkolden çok ehliyet ruhsat tarzı bakıyor, o bile inanılmaz tepki çekti.

Faydalı mı? Tartışılır. Bodrum’da hemen hiç kaza olmaz. Çeşme’de ise her sene birkaç arkadaşımızı kaybediyoruz, Allah korusun diyerekten tabi. Özellikle bu sene abarttılar. Bakın bu ebleh blogda işinize yarayacak satırlar bunlardır, daha da faydalı şey yazmam.

1- Çevirme yerleri değiştirildi. Artık arka yollardan da çıksanız Boyalık’ın orada yakalanıyorsunuz.

2- Karanlık yollara sapmayın, önünüze resmen fenerli CS oynayan polisler çıkıyor. Counter-Terrorists Wins yazısıyla beraber ehliyeti alıyorlar.

Tavsiye edeceğim şey, ya benim gibi alkolden uzak bir dost bulundurmanız, ya da saat 5 civarına kadar ısrarla vakit geçirmeniz. Çünkü polisler güneş doğarken dağılıyorlar. Belki sarımsak ve kalbe kazık sokmak da işe yarayabilir, ama denemedim, zira işe yaramazsa cezai yaptırımları var.

Ayıptır söylemesi, cumartesi sabaha karşı bir arkadaşımızın ehliyetini verdik. Biraz renkli oldu, çevirmeden kaçmalar, polisin motorla yakalaması falan… Haa bir tavsiye daha, böyle kaçar ederseniz, anonsa girerseniz, kurtulma olasılığınız kalmıyor. Baştan yanaşın, efendi gibi konuşun, işinizi halletmeye çalışın. Ayrıca üflediniz mi gerisi yalan, çıkanı yazarlar, üflemeyin mümkün mertebe =)

Güzel tarafları da yok değil çevirmenin. Mesela Paparazzi’de gördüğünüz Murat gibi arkadaşlarınızı daha sonra çevirmede de görüyorsunuz. Yanında Hurşiti oluyor, sittin senedir görmediğin arkadaşın oluyor. Hoş bir sosyal forum gibi. Pahalı ama. İndirin 200 liraya falan, her hafta girelim arkadaşım. Cep yakarken öyle olmuyo hoş değil.

Sole Mare, bana göre Çeşme’nin cukka cukka müzik tarzını en iyi çalan yeri. Ayrıca yeri çok güzel, ayrıca yerin kendisi çok güzel. Karşılaştırdığımız Paparazzi’ye göre hem daha kaliteli, hem daha salaşlıktan uzak. Tek handikapı, “abi yeaa Sole keko dolu hayatta gitmem” bakış açısına yol açan müşteri yelpazesi. Bana sorarsanız, kekopower müşterilerin eksisini kapatıp artıya dahi geçirecek bir hoş hanım popülasyonu da var ki, sahte sarışın – mini şort ikilisini seven insanlar kombine bilet alsınlar eski açık soleye.

Neyse, Paparazzi’de ölen ruhumu bir anlık gaz ile Sole’ye attım. İçeride bir locada, askerden taze gelmiş eski bir arkadaşımı gördüm, daha doğrusu biz ördek gibi gezerken o bizi gördü, ensemizden tutup “bu akşam benimlesin hayatta bırakmam” edasında locasına çökertti. Dünden razıydım ztn oturmaya, alışkın değilim tek kadeh alıp ayakta takılmaya, kayıp olurum, öksüz bakarım üzgünleşirim öyle olunca. Neyse. Durum da enteresan. Başka bir arkadaşın ailesine damat gelen İtalyan Davido geceye renk kattı. Daha sonra içtiğini bünyede tutamadı orası ayrı.

Hastasıyım gece bi gazla yazmaya başlayıp bağlayamadığım yazılarımın. Yahu zaten yazı bu, mimik yok birşey yok, kesin çok ukala gözüküyor dışardan. İçerden bile ukala gözüktü bu yazı mesela. Hoş bir adam değilim şu anda. Sevimsizim, tatsızım. Şöyle bağlamaya çalışayım. Sole Vs. Papa dersek, benim kanaatimce Sole wins! Hatta finish it bile çeker, üç yumruk üç tekme üç kere de ileri tıklar, Paparazzi’nin barının kafasını koparır falan. O derece.

PS (PlayStation yani): Cano, Ahmetcano, Ahmetcano Yakaro, Balçova’nın prensi, Hollanda peyniri. Yazıcam seni de, sanırsım Ertuğrul Özkök oldum da Hürriyet’e dev puntolarla adın çıkacak. Yazayım, sen ben 3 kişi daha okuruz işte kardeş kardeş. Elimde olsa meşhur ederim ama seni, kartımı veririm, blogcular kralıyım derim. 8 !

Şimdi öncelikle tarzlar. Paparazzi, alternatif ve oldies ağırlıklı çalan güzide bir yer. Neredeyse salaş bile sayılabilecek bir mantıkla işletiliyor, yani müzik sistemi “ya biz kendimiz barda dinliyoruz aslında, hadi siz de duyun diye sesi açıyoruz biraz” tadında. Dizayn? Eh, yani hadi kendi çapında bir konsepti var diyelim, yani Robinson ve Cuma düştükleri adada mekan açsalar heralde bu tarz bir yer ortaya çıkar. Yani, açıkçası bu konularda oldukça zayıf. Ama kazandığı bir nokta var: Paparazzi, sanırım Çeşme’nin en eski yerlerinden biri. Ve Çeşme gibi, mekanların ortalama 2 sene açık kaldığı bir yerde bunu başarmasının sırrı, bir ruhunun olması. En azından bir ruhunun olmasıydı.

Bilenler bilir, bir geyik vardır ki gerçek bile olabilir. Paparazzi’nin bir CD’si var, devamlı onu çalıyorlar. Gerçekten, eğer bu mekana sık gidenlerdenseniz her gece Protection çalacağını bilirsiniz, arkasından ne geleceğini bilir, ya da hissedersiniz. Bu hem sıkıcı, hem de hoş bir olay bence. Yani monotonluk, bir yandan da tanıdıklık hissi. Gidenler de genelde tanıdıktır, girince oturmadan etmeden bir gezer, dostlar görürsünüz. Mesela ben Çeşme’deki sitemizden Murat’ı gördüm, sağolsun görünce “abi blog çok güzel, enteresan yerlerimizle gülüyoruz” tarzı moralimi yükselten bir konuşma yaptı. Murat’ı ve diğer arkadaşları o gecenin devamında çok farklı bir konseptte gördüm, ki sanırım 2 yazı sonra değineceğim ona. Arın kardeşim, telefonunu da aç, iki sesini duyalım diye aradık ohooo hiç oralı değilsin.

Şimdi gelelim bu cumartesi gecesine. Daha sezonun tam da açılmadığı, yani Çeşme’nin patlamasına bir hafta kala denen zaman dilimindeydik. Paparazzi ise, benim görmediğim kadar doluydu. Mekana 300 metre kala araçlardan trafik kitlenmiş, içeride çimlere bistro atılmış vs vs. Daha da ilginci, 18-20 yaş arası abiye giyen rocker bir kesimin çoğunluğa geçmesi olmuş. En ilginci ise…. evet üzülerek söylüyorum, emektar CD yok artık. Yani eskiden de ben sıkılırdım ara ara, ama yeni müzikleri beni benden aldı yani. Neyse ki kurtarıcı melek tabir edeceğim bir muhteşem şahısla oradan Sole Mare’ye kaçtık ki, gece enteresan bir olaylar zincirine dönüştü. Bu kadar melek falan methiyeler düzdüğüm insan burayı okuyor mu tabi tartışılacak bir nokta =)

Neyse uzadı, makale yazmıyoruz. Bu muhteşem efsanevi yazı dizisinin ikinci ve son ayağı da akşama inşallah. Tekrar okuşmak üzere.

Aman yani daha kasış başlıklar bulabilir miyim bilmiyorum ama inanın deneyeceğim. Başlıklarım okunurken iskeleden günbatımına bakan, saçları ve pardösüsü rüzgarda savrulan gizemli adam tadı yakalatmak istiyorum sizlere. Herneyse. Cool başlığımdan anladığınız üzere bugün günübirlik bir Çeşme seyahati yaptım. Detaylara geçelim.

Öncelikle Kabadayı kardeşimin dediği gibi, cumartesi gecesi İzmir’de pinekleyip pazar öğleden sonra Çeşme’ye gitmek aslında ebleh bir davranış, elle tutulacak yanı yok. Ancak evde tadilat vs. işler olduğundan babamı ve yardımcıyı götürmem gerekiyordu. Ben de kendimi şöför gibi hissetmemek için plana ufak bir detour kattım (coolluğa coolluk katmak için ara sıra yabancı kelimeler ekleyeceğim. Bilin ki kültürlü bir blog burası. Ama aynı zamanda despot bir blog, yok anlamı o değil, yok bık bık diyenlerin yorumlarını YAKARIM!). Yanıma katılmayı kabul eden çilekeş kanka MeGu ile Çeşme yollarında düştük. Hava güzel, kızlar güzel, jantlar da idare ederdi. Öncelikle çağlardan beri süregelen korkunç bir soruya yanıt vermek durumunda kaldık: Ne yiyeceğiz! Doruk Döner’in iğrenç bir dükkanı olması sebebiyle Dost Pide’ye oturduk. Kesinlikle tuzsuz ve alelade lezzette pidelere nahoş paralar verince, Dost Pide’nin aslında paramız olmasa dostumuz olmayacağını tecrübe ettik. Tanju Okan ruhun şad olsun.

Tatminsiz bir yemekten sonra 3 dükkan yandaki dondurmacıya gitmek için Alaçatı yolunu tercih ettim. Alaçatı’ya varınca da gezmek görmek lazım diyerek vurduk kendimizi beyaz evler arasındaki dar sokaklara. 3 5 tur sonrası 15 Eylül Kıraathanesi’ne çöktük. Gidenler bilir, adına aldanmamak lazım, zira ilk defa bir kıraathanede puro keseceği ve küllükleri gördüm. Birer Türk kahvesi, birer Black label ve hoş kalitede 2 puro sonrası Alaçatı’da güneş batmıştı bizim için (alegorik anlatımlar). Özet olarak MeGu ile zürafa günü tabir ettiğimiz bir gün daha geçirmiş olduk. Para harcandı, yemek yenildi, içildi ve amaçsızlık temalı saatler geçirildi. Oldukça keyifliydi ama. En kötü günümüz böyle olsun diye nokta koyduk hatta.

Kısa izlenimler:

1 – Alaçatı her zamanki gibi ortalamanın ziyadesiyle üstü fiyatlarıyla İstanbul ve İzmir sosyetesinin Çeşme’deki gözdesi olacak. Bu magazinsel anlatım. Gerçek anlatım ise iyi sokuyolar, göze alan gitsin dar sokakların sokan butik işletmelerine.

2- Özellikle hoşuma giden şey nüfus yoğunluğu oldu. Daha yazın iğrenç kalabalığı çökmemiş, sokaklar yürünmez, yollar park edilmez hale gelmemiş, ancak boş da değil. Mekanlar oldukça dolu, ama yer bulunuyor. Sokaklar kalabalık, ama rahat rahat yürünüyor. Şahane.

3- Dost Pide’de Şahan vardı. Biz bayan kız kesmekten (yani ben kestim, MeGu kesmez Yenge) kendisini görmedik ki bir grup kız çıkışta “Uiii Şahan var resim çektirmem lazıımmm” tarzı delirene kadar. Kendisi turuncu giyinmiş, ya şort ya gömlek, aklımda kalmadı hangisi. Ayrıca gerçekten iri adam. Kafa da kelimsiydi, tanınmamak için takla atmakta sanırım. Tanımadım da. Mutlu musun!

4- 15 Eylül Kıraathanesi güzel bir yer. Servis iyi, garsonlar süper, garson kızlar çok hoş. Puro keseceği olması beni benden aldı. Ukala ve ufak bir detay tabi bu, ama nice mekanlarda ekmek bıçağıyla puro kestirdikten sonra o garip sünnetçimsi aygıt insana güzel geliyor. “Mövempik” dondurma servisi yazan, “mövenpik bi kere o” diye kankayla konuşurken arkada bitip” taypo o, tamam, yanlış” tarzı üste çöken, ama sonra hoş sohbet yapıp arayı yumuşatan bir de işletmecisi var. Abicim selamlar, ama 10 sayfayı baştan yazdır benim gibi ukalaları çekme değil mi?

5- Büyüklerin ellerinden, küçüklerin gözlerinden öpüyorum. Yaşıt ve karşı cinsler msn e gelsin.