Evet, benim böyle salak bir olayım var. Ben, ne izlersem izleyeyim, Robocop da olsa, Asmalı Konak final filmi de olsa, ebleh ceylan Bambi’nin ormanlardaki renkli maceraları da olsa bir bahane bulup ağlıyorum arkadaş. Hayır, çok romantik, duygusal, içindeki kadınla barışık Paris efeminesi de değilim ki, anlam veremiyorum kendime.
Hani bahane bulup ağlıyorum dedim ya, eğer gerçekten ağlanacak birşey varsa kahroluyorum, canımdan can, etimden et gidiyor televizyon karşısında. Misal, Babam ve Oğlum’u izlerken ağlamayan varsa bence hayvandan hallicedir. Ama ben, filmin karşısında krizlere girdim. Hala hatırlarım, bayan insanlarla gitmiştik, hani ilk 3 dakika falan dayandım ama, sonra çok vakur şekilde 90 dakika ağladım. Yani insanların hayatı zor, acılı falan, ben gerçekten şanslı hergelenin tekiyim, ama gözyaşlarımızı bitti sanmamak lazımmış yani.
Az çok takip ediyorsanız, amnezya da hamdolsun sizi teğet geçtiyse, benim bu aralar filmlere sardığımı hatırlayacaksınız. Ancak şöyle ki, günde 2 film götürdüğüm oluyor, hepsini buraya yazsam o TRT 2′deki sakallı amca gibi hissedicem artık kendimi. Yine de, şu aralar yaptığım şeyler ya sizi inanılmaz alakadar etmeyecek şeyler, ya da film olduğundan film yazıyorum. Düşünün, bunlar bu aralar hayatımın ilgi çekici kısmı yani. Aboo Yiit K., sen ne hallere düştün. Dur bi film izliyim de az ağlıyım, rahat uyuyım ben.
Mayıs 9th, 2010 at 22:23
kıyamam bebeğim sen ağlama
Mayıs 9th, 2010 at 23:40
ağlarım ben, hayat ağlatmasın ne diyelim