İlk yazıyı neye ayırsam, ne yazsam diye kasmak yerine kolay yolu seçip beni ben yapan önemli faktörlerden biri olan şehrimden bahsetmeye karar verdim. İyi bir karar verdiğime inanıyorum, sizin de katıldığınızı düşünüyorum ey okuyucu kitlesi (en az 3 kişi).
İzmir dediğinizde kişiler ooo kordonn, bira, kızlarr, son zamanlarda da seçim gazıyla CHP derler. Fakat İzmir’in beni en etkileyen özelliği değişmemesidir. İzmir bildiğin Neverland, bizler de Peter Pan’ız haberimiz yok. Doğduk büyüdük ölüyoruz hala en yüksek bina Hilton. İnsanlar hala bildiğiniz insanlar, yollar aynı yollar. İzmir’de yaşayan bilir, 3 milyon küsürlük bu şehirde aslında bir elin parmakları kadar mekan vardır ve İzmir nüfusu rotasyonla devamlı oralara gider. Yeni süper yerler açılır, denenir, “hmm iiymiş ya” denilir ve genellikle bir daha gidilmez, o yerler de batarlar. İki sene sonra bi daha gidelim dendiğinde de batan yere açılan yeni yere girilir, beğenilir, bi daha gidilmez ve bu durum devam eder.
Belki de değişmemesi güzel birşey. 20 yıl sonra geldiğinde hala kordonda bira içen insanlar olacağını bilmek, hala pazar günleri kendin pişir kendin ye mekanlarının dolup taşacağını bilmek, Kilizman’da rakı balık yapabileceğini, sinaritlerin seni aynı pembelikle bekleyeceklerini bilmek, hatta bunlardan emin olmak güzel birşey. “İzmir küçük yer baba, yapçak bişe yok, sıkılıyoruz yea” diyoruz çoğumuz, ama sanırım bilinçaltımızda da İzmir’in böyle kalmasını istiyoruz. İstanbul’un yıkıcı büyümesinin, mantar gibi biten rezidans gökdelen üçüz kulelerinin gölgesinde boğulan insanlar olmaktansa Sir Winston’a çöküp 6 saat çay içmeyi tercih ediyoruz. Evet, itiraf ediyorum, ben de çocuğum 10 yaşında arkadaşlarıyla otursun, “abii hilton 32 katlı ama 32. katı kilitliymiş, özel günlerde açılıyomuş biliyo musun” tarzı geyikler yapsın istiyorum. Yegane aptal yolumuz olan Mustafa Kemal Paşa Bulvarı’nda yeri ezberlenmiş aptal radara yakalansın istiyorum. Dershane deneme sınavından çıksın, gitsin biraverini içsin patatesini yesin istiyorum.
İzmir galiba seni seviyorum.