Bu muhteşem saganın 2. ayağına hoş geldiniz. Direk mevzuya gireyim, zaten saat kaç oldu, mesai biteli oluyor, overtime yapıyorum acımadan kendime.
Sole Mare, bana göre Çeşme’nin cukka cukka müzik tarzını en iyi çalan yeri. Ayrıca yeri çok güzel, ayrıca yerin kendisi çok güzel. Karşılaştırdığımız Paparazzi’ye göre hem daha kaliteli, hem daha salaşlıktan uzak. Tek handikapı, “abi yeaa Sole keko dolu hayatta gitmem” bakış açısına yol açan müşteri yelpazesi. Bana sorarsanız, kekopower müşterilerin eksisini kapatıp artıya dahi geçirecek bir hoş hanım popülasyonu da var ki, sahte sarışın – mini şort ikilisini seven insanlar kombine bilet alsınlar eski açık soleye.
Neyse, Paparazzi’de ölen ruhumu bir anlık gaz ile Sole’ye attım. İçeride bir locada, askerden taze gelmiş eski bir arkadaşımı gördüm, daha doğrusu biz ördek gibi gezerken o bizi gördü, ensemizden tutup “bu akşam benimlesin hayatta bırakmam” edasında locasına çökertti. Dünden razıydım ztn oturmaya, alışkın değilim tek kadeh alıp ayakta takılmaya, kayıp olurum, öksüz bakarım üzgünleşirim öyle olunca. Neyse. Durum da enteresan. Başka bir arkadaşın ailesine damat gelen İtalyan Davido geceye renk kattı. Daha sonra içtiğini bünyede tutamadı orası ayrı.
Hastasıyım gece bi gazla yazmaya başlayıp bağlayamadığım yazılarımın. Yahu zaten yazı bu, mimik yok birşey yok, kesin çok ukala gözüküyor dışardan. İçerden bile ukala gözüktü bu yazı mesela. Hoş bir adam değilim şu anda. Sevimsizim, tatsızım. Şöyle bağlamaya çalışayım. Sole Vs. Papa dersek, benim kanaatimce Sole wins! Hatta finish it bile çeker, üç yumruk üç tekme üç kere de ileri tıklar, Paparazzi’nin barının kafasını koparır falan. O derece.
PS (PlayStation yani): Cano, Ahmetcano, Ahmetcano Yakaro, Balçova’nın prensi, Hollanda peyniri. Yazıcam seni de, sanırsım Ertuğrul Özkök oldum da Hürriyet’e dev puntolarla adın çıkacak. Yazayım, sen ben 3 kişi daha okuruz işte kardeş kardeş. Elimde olsa meşhur ederim ama seni, kartımı veririm, blogcular kralıyım derim. 8 !