İzmir Ekonomi Üniversite’nde okuyan bir arkadaşımın mezuniyetine gittim. Enteresandı, zira kendisi Moda Tasarım bitirdi, mezuniyeti de tabii ki bir defileydi. 20 küsür genç zihnin sonuna kadar zorlandığı şahane bir şov izledim.
Demek isterdim. Yahu Allah yani! Hani arada haberlerde falan görürüz, ebleh ebleh kıyafetler geçer de “la onları kim giysin bırak yea kıyafet mi bu” deriz ya… onlar meğer kıyafetmiş. Meğer cabbarmış onlar, meğer dünyanın sayılı harikalarıymış. Güzelim, siyah pantolon üstü siyah body giyip yeşil askı takan herifleri podyuma salıp arkada da “smack my bitch up buuwww” çalarak mı modacı olunuyor? Kıyafetler Allah’lık, şarkılar abooo, ama asıl kreasyonların isimleri muhteşem. Mesela “Kimliğe Karşı Manifesto” beni benden aldı. Birkaç isim daha vardı ama genel fikri anlamışsınızdır. Cemil İpekçi falan vardı, öbür meşhur gay modacı da oradaydı. Hatta el salladı bana otobüsten, o ve 25 manken kızımız tıngır tıngır giderlerken.
Bu arada bilmeyenlere bir not. Evet, mankenler içeride kıyafet değiştirirken sadece tangayla kalıyorlar. Yani “ehue erkek adam moda tasarım mı okur” diyen arkadaşlar, o kemik gözlüklü efemine çocukların envai çeşit mankeni yakinen tanıdıklarını hatırlasınlar. Tabi erkek mankenler de tek kıyafet kalıyorlar, onu da hatırlamak lazım heralde.
Bilgilerin yanında yeni alışkanlığım olan ev yapımı videoyu da izleyin. Bu muhabbetten sonra içeriyi çektiğimi sanmayın, tebrik değil tefkif ederler.
Haziran 19th, 2009 at 15:45
Baba kendine iyi kameralı bi telefon al. Flu gibi bunlar biraz.
Onu geç de ben o tasarımcıların hastasıyım
Haziran 19th, 2009 at 15:55
Baba artık senin telefonla çekicez, ben telefon neyin alman !