Yani Allah başımızdan eksik etmesin, evde anne olması gerçekten güzel birşey. Ev temizlenir, yemek vesaire yapılır. Eve gelince evde bir ses, bir nefes olur, ki gavuristanda yalnız yaşayanlar derdimi daha iyi anlayacaklardır. Ayrıca ana, gelir evdeki eksikleri görür ve “ahh yıvrım evladımm” diye onları size alıverir. Bunların yanısıra, anne dediğin yaratık sevilir, yani bunları yapmasa dahil, genetik alışkanlıklar babında bile sevilecek bir bireydir.
Ancaaak bazı anneler o kadar gaza geliyor, o kadar overzealous oluyorlar ki Diablo 2′deki paladinleri kıskandırıyorlar. Şimdi mesela ilk birkaç gün, iğrenç bir öğrenci evine gelmenin şoku ve heyacanıyla bir enerji kanalizes oluyor, heryer toplanıyor, 2 günde bir IKEA’ya gidiliyor (ki evimin herşeyi olmasa da yarısı olur kendileri). Bunun kişiye çok zararı yok, zira anne bireyi kendisi bunları hallediyor. Ancak herşey yerine oturduğunda çile başlıyor. Artık evde yapılacak birşey kalmadığından kişide yapılacak şeyler ortaya çıkıyor. Ne mi bunlar. Alışkanlık değiştirtmek. “Evladım yediğini topla, evladım ayakkabılarını buraya koyma” tarzı ufak ama daimi çemkirmeler başlıyor. “Hergün bir ayakkabı koysan burası ne hale gelir” tarzı argümanlar da cabası. Sahne sanatçısı mıyım la ben hergün bir ayakkabı koyayım kapı girişine?
Ama kendisi canımdır. Bak yemek yapıyor. Gideyim ısırayım yanaklarından bari.