Geçen gün abimin odasındayım. Kasetlerin olduğu rafları karıştırıyorum, sıkılmışım. Nirvana’nın, Metallica’nın kasetleri var, daha birçok kaset. Aralarında bir tanesi var, beyaz fon üzerinde siyah deriler giymiş bir adam. Kırmızı kırmızı “BAD” yazıyo üzerinde. Renkler çarpıcı, adam desen sanki kasetten fırlayacak da odada dans edecek…
Geçen günün üzerinden 15 sene falan geçti. Artık kasetler yok etrafta. Artık moonwalk yok, artık kasıklarını tutup tiz bir sesle “yii hii” diye bağıran pop idolleri de yok. Pop idolleri artık ekranda ya güzel kadınlarla sevişiyorlar, ya da kendileri güzel ve çırılçıplak dolaşıyorlar. Dans kalmadı, müzik Allah’a emanet. Artık popun kralı da yok.
Artık Michael Jackson yok.
Bu kadar üzüleceğimi tahmin etmezdim. Şu yazıyı yazarken gözlerim yaşarıyor, hiç görmediğim, bilmediğim 50 yaşındaki bir insan için.
We knew you were Bad MJ, but you were wrong about one thing. We really cared about you, and we still do…
Güle güle…
Pfff….
Haziran 26th, 2009 at 20:18
Sabah haberi alınca ben de bir garip oldum,bünyem üzülmek ile enivicivokkee demek arasında gitti geldi,fakat farkettim ki üzgünlük hissi daha yoğundu. Her ne kadar hüseyin üzmez benzeri vakalarla gündemi meşgul etmiş olsa da,özünü inkar edip zenciden beyaza dönmüş olsa da,dünyada türlü insanın,grubun nefretini toplamış bir karakter olsa da kimse kendisinin pop tarihi için bir İkon olduğunu inkar edemez sanıyorum. Daha yaşarken bile efsaneydi, hep de öyle kalacak. Pek takmam sanıyordum da ben de bayağı bayağı üzüldüm yahu. Son senelerde pek dinlemelik eser vermese de bizlere,varlığını bilmek iyiydi,üzdün bizi maykıl,toprağın bol olsun.